Wij zijn gaan geloven dat een Macht groter dan wijzelf ons weer geestelijk gezond kan maken.

juni 2000

Hoi, ik kijk naar de zee, de Adriatische zee. Ik ben halfweg mijn verlof.
Ik zou best eens iets kunnen schrijven, over de tweede stap bijvoorbeeld. Nu kan ik niet zeggen dat ik geen tijd heb. Andere uitvluchten kan ik ook niet direct vinden. Ik zou kunnen zeggen dat mijn hoofd er niet naar staat, maar dat kan ik ook in dat stukje schrijven. Ik zou iets kunnen schrijven over 'uitstellen' en 'uitvluchten', dat zijn specialiteiten van mij, dus daarover moet ik iets kunnen zeggen. Ik kan ALTIJD iets zeggen. Als ik wil. Volgens het principe van 'alleen vandaag' is het nu en hier de beste plaats voor mijn oefening.

Maar het zou dus best gaan over mijn ervaring met de tweede stap. Over geloven, geestelijk gezond worden en het bestaan van een Kracht groter dan mezelf. Ik mag zeggen dat ik dat inderdaad begin te geloven. Dat er aan mijn geestelijke gezondheid wat mag gedaan worden en dat er een Kracht bestaat die dat kan doen.
Dat is niet zo evident. Ik ontdek dat het bemoeilijkt werd door zelfmedelijden. Ik was van oordeel dat God voor mij geen tijd hoefde te maken, dat ik dat niet verdiende. Of was het hoogmoed? Voor mij hoefde dat niet. Het feit dat ik toegeef alcoholist te zijn lijkt mij het eerste teken op de weg naar die geestelijke gezondheid. Ook de kalmte die ik regelmatig bereik, zoals nu, op dit ogenblik. Aangezien dit de belangrijkste dag in mijn leven is, en zo voel ik het ook, kan ik voor die kalmte alleen maar dankbaar zijn.

In het jaar dat onze vorige koning met zijn Fabiola trouwde kocht ons moeder een TV. Men sprak toen ook over echte mannetjes die weldra zouden wandelen op de maan. Ik kon al lezen en las daarover. Techniek interesseerde mij en ik doorgronde de werking van een TV. Ik was fier en eigenwijs. Mijn nichtje keek naar mij op met al mijn kennis. Toen, op een dag vertelde ze mij over kleurentelevisie gehoord te hebben, dat ze dit gemaakt hadden. En ik: "dat is onmogelijk, dat kan niet, dat geloof ik nooit!". En ik ging overal vertellen over wat men dat dom meisje wijs gemaakt had, hoe goedgelovig zij was. Ik was heilig overtuigd, vanwege mijn kennis, dat ik gelijk had...

Ik ben nadien wel een beetje voorzichtiger geworden maar het is een draad die doorgetrokken werd. Ik geloofde alleen in wat ik wist, zag en wat mij uitgelegd was.
AA leert mij wat AA-ers weten en geloven. Ik mag vrij putten uit die ervaringen. Dikwijls dacht ik (ik zei het niet luidop): "dat is onmogelijk, dat kan niet, dat geloof ik nooit!"
Dat is niet onmiddellijk veranderd door te stoppen met drinken. Het stoppen met drinken was een voorwaarde, maar het deed mij niet zomaar veranderen. Het is door naar AA te komen en te blijven komen dat ik nu geloof. Ook al weet of snap ik het niet, toch kan ik geloven, ik begin eindelijk te worden zoals mijn nichtje.

Zelden hebben wij iemand zien falen die ons pad helemaal gegaan is.