Wanneer wij onze jaarlijkse open vergadering geven met onze groep nodigen we dikwijls ook een dokter uit om het alcoholisme vanuit zijn standpunt te beschrijven. De meeste dokters zijn van oordeel dat alcoholisme een ziekte mag genoemd worden, maar beweren meestal dat het niet erfelijk is.
Wanneer je mijn mening vraagt dan denk ik ook dat het een ziekte is, en zelfs grotendeels erfelijk. Dokters en psy's zeggen dat de omgeving waarin men opgroeit een grotere betekenis heeft dan de erfelijkheid, maar daarover heb ik mijn twijfel. Ik ben bijna zeker dat ik in een totaal andere omgeving ook een verslaving zou opgelopen hebben, wellicht niet van alcohol maar beslist een verslaving.
Ik ben ook bijna zeker dat het niks met 'het gebruik' te maken heeft, het zit in mijn koppeke. Die erfelijkheid is voor mij niet fysiek, het is een overerving van karaktertrekken. Ik heb het karakter van mijn vader, en die wist er ook weg mee :-).
De dokters hebben volledig gelijk wanneer ze zeggen dat het niet erfelijk is, als ze het lichamelijk bedoelen, vermoed ik. Hoewel het bekend is dat pasgeborenen van een drug- of alcoholverslaafde moeder afkickverschijnselen vertonen en bij wijze van spreken als verslaafde geboren worden. Ook blijkt uit cijfers dat kinderen met ouders die alcoholist zijn 50% kans hebben om het zelf te worden, alleen is men er niet achter of dat volledig aan erfelijkheid te wijten is.      

Op die open vergaderingen krijgt de dokter elke keer de vraag: 'Is het erfelijk?' en dat vind ik eigenaardig. Waarom wil men dat eigenlijk weten? Is het een excuus zoeken: 'zie je wel, het is mijn schuld niet... ;-)'

Binnen AA neemt men inderdaad meestal het standpunt in dat alcoholisme een ziekte is en dat het niet onze schuld is dat we alcoholist zijn. Maar... het is wel onze schuld dat we blijven drinken. Een alcoholist kan ook 'niet-drinkend-alcoholist' zijn en bovendien een vreugdevol en nuttig leven hebben.

pfff, het is een onderwerp waarover uuuren gepraat kan worden.