|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: NoName
Date: 07-01-06
Hallo iedereen, Met veel belangstelling heb ik hier alle verhalen gelezen... Ikzelf ben geen alcoholverslaafde. Mijn vader wel. Ik wil graag de gebeurtenissen uit mijn leven hier met jullie delen. Misschien hebben sommigen wel herkenningspunten waaraan ze zien dat ze niet alleen zijn en zich kunnen optrekken. Mijn vader groeit op bij zijn ouders in het cafe dat ze uitbaatten. Er moet geen tekeningetje bij worden gemaakt dat hij al op zeer jonge leeftijd met alcohol in aanraking kwam. Toen ik drie jaar was is mijn moeder gestorven, zelfmoord. Zij zelf heeft dit nooit kenbaar gemaakt, maar de familie wees en wijst mijn vader als dé schuldige aan van dit voorval. Wetende dat zij altijd al met zelfmoorden heeft gedregen, lang voor ze mijn vader kende. Ik wil dit dus zomaar niet op hem afschrijven. Het feit dat hij dag en nacht op cafe zat zal wellicht geen goed gedaan hebben, maar om nu te gaan zeggen dat het zijn fout is, da's een beetje overdreven in mijn ogen. Later toen mijn oudste broer trouwde, zeiden de zussen van m'n moeder (m'n tantes dus) vlakaf dat ze niet naar de trouw kwamen als mijn vader er zou zijn. Ikzelf heb toen gezworen dat zij nooit op mijn trouwfeest zouden komen, mocht ik ooit trouwen. Op 14 april van dit jaar is het zover, en ze krijgen niet eens een uitnodiging. Dat ben ik verplicht tov m'n pa vind ik... De dood van m'n moeder heeft hij nooit kunnen verwerken. Dag-in, dag-uit zat hij met me op cafe. Ik verwaarloosde m'n school. Ik at niets anders meer dan pakken friet, pizza, hamburgers en alle andere rotzooi. Hij gaf me toen, om me te doen zwijgen op cafe, geld om op de bingo te spelen als 10-12-jarige. Op dit moment besef ik dat ik daar toen zelfs lichtelijk verslaafd aan geweest ben. Want herinner me dagen dat ik zat te popelen om met hem op cafe te kunnen en op de kast te kunnen gaan spelen. Op mijn 15e heeft mijn broer een poging ondernomen om me bij hem weg te halen. Hij is klacht gaan indienen bij de jeugdrechtbank. Mijn pa is toen voor de keuze gesteld: stoppen met drinken of ik werd geplaatst in een opvangtehuis. En raar maar waar: Van de ene dag op de andere is hij gestopt, met behulp van de AA. Voor mij echt wel het bewijs dat hij me graag ziet. Tot de dag dat ik 18 jaar werd en het toezicht van die jeugdrechter weg viel. Hij is toen dronken thuis gekomen en sindsdien ging alles van kwaad naar erger. Ik had doen een baan gevonden als kok. Ik vond het niet meer dan normaal dat ik maandelijks deelde in alle kosten. Hij was tenslotte alleenstaande werkloze, dus het was maandelijks alles aan elkaar knopen en vele rekeningen werden niet betaald door de drank. Ik hoopte dat het beter zou gaan door mijn inbreng. Fout gedacht. Het bedrag dat ik hem maandelijks gaf dronk hij blijkbaar mee op. Dat merkte ik toen ik op een avond thuis kwam en er nieuwe sloten waren gestoken. We konden niet meer binnen in ons appartement omdat de huur al 8 maanden achterstond. Omdat er op die moment geen andere uitweg meer was zijn we beiden gaan aankloppen in een opvangcentrum voor daklozen. Daar hebben we samen 2,5 jaar verbleven. Tijdens die 2,5 dronk mijn vader nog steeds erg veel. Normaal als men je in zo'n instelling drie keer dronken betrapt ga je er uit. Hem hebben ze meer kansen gegeven omdat ik er ook verbleef. Tijdens ons verblijf daar heeft hij zelfs een ontwenning gevolgd in het Antwerpse Stuivenbergziekenhuis waar ik hem dagelijks bezocht. Na drie maanden is hij daaruit gekomen als een gans ander mens. Na enkele weken was het echter weer om zeep. Hij had de weg naar de cafe's opnieuw gevonden. Het geduld van de begeleiders in het daklozencentrum raakte op en ze zetten hem op straat. Daar stond hij dan... Dan ben ik met hem samen een appartement gaan huren onder een voorwaarde: Ik beheerde het geld, en gaf hem zakgeld. Onvoorstelbaar stemde hij in. De eerste weken was het zeer moeilijk. Hij kwam dronken thuis, vroeg me om geld, ik gaf dat natuurlijk niet en hij werd daar redelijk agressief van. Ik bleef er redelijk kalm bij en negeerde hem daan waarop hij na een tijdje wel in slaap viel. Met de dag nadien de nodige verontschuldigingen van zijn kant. Ik vond het wel OK toen zo. Hij dronk nog wel. Maar deed niet zoveel geld op zodat we in gevaar konden komen voor deurwaarders etc... Misschien wel naief van mij van te veronderstellen dat alle problemen daardoor waren geweken. Ondertussen leer ik m'n toekomstige vrouw kennen. De tijd is rijp om te gaan samenwonen. We besluiten om een appartementje te huren achter de hoek van m'n pa. Met de bedoeling van niet te ver uit zijn buurt te zijn. Met hem afgesproken dat ik zijn financiele situatie blijf regelen. En alles loopt verder zijn gangetje. Nu zijn we twee jaar verder. Ik heb samen met m'n vriendin een huis gekocht. Dat ligt echter wel een 15-tal kilometer van hem af... En hier heeft hij dus problemen mee. Ik hoor van mensen dat, wanneer hij gedronken heeft, van de ene moment op de andere iedereen voor 't vuilste begint uit te maken zonder dat daar enige aanleiding toe is. En dat sinds wij zijn verhuisd naar ons nieuwe huis. Gisteren krijg ik van hem telefoon. Zoals gewoonlijk stevig in de wind. Hij zegt ik moet je iets laten horen: en plots keiharde muziek in m'n oren van Andre Hazes. Dat zijn twee cd's die ik hem ooit cadeau heb gedaan omdat hij daar vroeger alle vinylplaten van had. Ik stond er echter niet bij stil dat dit allemaal muziek was uit de periode dat m'n moeder is gestorven en dat die teksten hem niet bepaald goed doen... Ik ben als een gek naar hem gereden want ik wist natuurlijk dat er iets gaande was... Bij hem toegekomen zag ik dat hij pillen had genomen. Ik vraag hem of het niet eens stilaan tijd werd om er terug eens iets aan te doen. Hij zegt ja, steek mij nu in de auto en zet me aub af aan het Stuivenbergziekenhuis voor een nieuwe therapie want ik kan ni meer. Zo gezegd, zo gedaan. Ik met hem naar daar, middenin de nacht. Eerst hebben we daar 2u in een wachtzaaltje gezeten. Ongelofelijk in mijn ogen als je zo iemand bij hebt. Na die 2u heeft hij maximum 8 minuten met een dokter gesproken. Die dokter komt naar mij en zegt: "Neem hem nu terug mee naar huis en laat hem morgen nuchter terugkomen. Ik wil de motivatie horen als hij nuchter is. Hij kan dit nu wel zeggen maar er nuchter gans anders over denken" Uiteraard krijg ik hem nuchter niet meer mee... Ik weet van hem, van toen hij bij de AA was dat vele mensen de eerste stap tot bezinning in dronken toestand zetten. Ik vind het onbegrijpelijk dat ze hem die moment niet hebben gehouden, en de dag nadien met hem een gesprek houden. En als ze dan beslissen dat ze vinden dat hem de motivatie ontbreekt, dan heb ik daar geen enkel probleem mee... Ik vond dit dus onbegrijpelijk, en ik moet zeggen dat me dit serieus geraakt heeft en dat ik er een ganse dag heb voor zitten wenen. Eindelijk wou hij er iets aan gaan doen, nogmaals. En dan geven ze hem de kans niet... Sorry voor mijn ganse tekst, maar het moest er eens af. Bedankt voor jullie aandacht !