|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: ikke
Date: 13-08-05
hallo, mijn ma is vorige dinsdag opgenomen in een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis en staat op de wachtlijst om naar een gespecialiseerd centrum te gaan. ik voel me barslecht. hoewel dit EINDELIJK de stap in de goede richting is waar we al zolang op zaten te wachten, die we zelfs al niet meer verwachten, voelt dit als een enorme klap aan. ik kan mijn ma eindelijk niet anders herrineren dan een alcoholiste. mijn pa is gestorven toen ik nog een kind was en mijn ma is altijd alleen gebleven. ze heeft (sindsdien???) altijd gedronken, met momenten ging het wat beter, maar altijd was dat bier daar. we hebben haar vaak op haar probleem gewezen, maar nooit wou ze het zelf inzien. ja, soms zag ze het wel in, maar ze zou dit dan op haar eentje oplossen en wou van geen hulp van buitenaf weten. ik moet hier niet vertellen dat ze het nooit langer dan een week volhield natuurlijk. enfin, om een lang verhaal kort te maken, is ze dinsdag in dronken toestand na overleg met de huisarts door mijn zus in de spoedopname binnengebracht en is ze nu bereid om haar te laten helpen en om naar een gespecialiseerd centrum te gaan. wel, ik zit er compleet door. voel me ergens zelfs schuldig. ( heb ik dit niet helpen ontwikkelen? had ik haar als kind meer moeten helpen?...) het is net alsof ik door het voor de buitenwereld te willen verzwijgen ( verstoppen) het niet bestond. ik wist dat het er was, maarte me zorgen, maar wou het ergens toch wegstoppen. ik ben zeer blij dat ze die ene zeer moeilijke stap ( enigzins onder druk, maar ze is er nu toch nog) nu eindelijk toch gezet heeft, maar ik ben zo bang voor wat komen gaat. zal ze kunnen volhouden, zal ze niet hervallen?... ik weet het even allemaal niet meer ... bedankt dat ik dit hier even mocht neerschrijven. ikke