|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Olijfje
Date: 07-06-05
Hey Bru en patrick, Dank je voor jullie antwoorden...Weet je, ik zou me niet zo moeien met zijn leven als ik wist dat dit leventje hem wel zou 'bevallen', maar hij is zo ongelukkig, heeft zelfmoordneigingen en weet zelf wel dat ie zo niet verder kan...Hij is niet mijn partner, maar wel mijn boezemvriend,en idd ik ga een beetje de weg van 'bemoederen'op en dat geeft hem misschien wel een 'veilig' gevoel.. Hij verstopt wel hoe hij zich voelt tegenover zijn 'toogvrienden', beschouwt mij als zijn enige echte soulmate en vertelt me echt heel open over zijn probleem en hoe slecht ie zich voelt, kan ik dat dan ook niet beschouwen als een noodkreet en dat ie ergens wel wil dat ik hem help? Ik had al contact met AA en andere organisaties, zij zeggen dat ik hem beter loslaat, maar dat durf ik niet... Hem loslaten op dit ogenblik lijkt me echt niet zo goed, maar teveel bemoederen wil ik ook niet meer, kan ik dan geen enkele houding aannemen, zodat ik er wel nog ben voor hem, maar hem toch ook wel wat kan sturen in de goede richting... Ik steek heel wat tijd en energie in hem, geef hem een massa liefde en vriendschap, de meesten die dat doen, stoot hij af, gelukkig doet ie dat bij mij niet...hij zegt zelf dat hij schrikt hoe dicht ie me laat komen...maar ik ken hem dan ook al 17 jaar... Veel vrienden van me zeggen dat ik er beter mee stop, dat het zinloos is, maar hoe kan je iemand opgeven die je zo graag ziet? Ik voel me zooo machteloos en weet me niet veel raad meer... Hij was ooit een levenslustige kerel vol interesses , nu is hij nog een hoopje ellende dat niets of niemand nog vertrouwt, omdat hij vaak 'bedrogen' werd...dan is het toch goed dat ik als een constante blijf, zodat ie wél leert dat sommigen echt wel te vertrouwen zijn, of niet? Als ik zeg dat ik hem graagzie, dan zegt ie dat ie dat niet wil, dat ie me niets te bieden heeft...Hij ziet zichzelf niet graag en kan daardoor niet graaggezien worden...daar zie ik de logica wel van, maar dit kan toch niet hopeloos zijn, er moet toch nog een lichtje zijn aan het einde van de tunnel....en daar ben ik koortsachtig naar op zoek...Ik heb zo het gevoel dat dit echt een race tegen de tijd aan het worden is, dat als er niet snel ingegrepen wordt, ik hem verlies voor altijd...en hij ook zichzelf... Greetz, Olijfje