|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: HI
Date: 22-03-05
Onderstaande tekst vond ik op een nieuwsgroep - hopelijk heb je d'r iets an Ik wilde je aanvankelijk geen sterke drank geven. Omdat ik wist hoe slecht het voor je was. Ik besefte al jaren dat je jezelf niet meer was. Je nam echter niets anders van mij aan. Dingen waarvan ik vond die je het nodig had, Gaf je achteloos weg aan anderen. Ik wilde eerst niet toegeven omdat ik van je hield ondanks je gebreken. Totdat ik je leven op een gegeven moment niet meer kon aanzien. En moest erkennen dat je eigenlijk al lang gestorven was. Ik voelde steeds minder voor je en begon je langzaamaan te verachten. Ongetwijfeld zul je gemerkt hebben hoe ik zonder blikken of blozen, Uiteindelijk datgene gaf waar je altijd al om vroeg. Het begon met een souveniertje uit Oostenrijk. Een fles strohrum, 80 procent alcohol. Twee weken later bezocht ik je om te kijken of je het overleefd had. Je was sterker dan ik dacht en vertelde me hoe je ervan genoot. Je blik in je ogen verraadden immer een verlangen naar de dood. Je spotte er zelfs me als je je medicijnen innam met drank. Ik kon mijn bezorgdheid ook niet langer geloofwaardig uiten. Ik geraakte even in een crisis en ontvluchtte de trieste werkelijkheid. Op een manier die ik van je aangeleerd had. Ik wilde niet langer gebukt onder je gaan en wilde weer mijn eigen leven leiden. Eigenlijk heb je me zelf op het idee gebracht, waarmee ik mezelf niet vrijpleit van schuld. Alcohol in combinatie met medicijnen, die dodelijke combinatie lag letterlijk voor de hand. Het kwam er ook zo spontaan uit, ik had het zelf niet eens in de gaten. Nog de beste wensen voor het jaar 2001. Proost. Proost. Proost. Toe pa, neem nog een borrel en vergeet je medicijnen niet. Toen ik wegging keek ik je slechts even aan. Ik wilde je hierna niet meer in levende lijve weerzien. Zozeer verachtte ik je. Ik dacht slechts aan een woord: Sterf! Ik wilde je ook niet zien op je verjaardag, een maand later. Ik belde af en verzon een smoes. Toen ik je stamelende stem hoorde, drong het nog steeds niet tot me door, Dat je diep in je hart van me hield, zoals bij mijn geboorte. Gefeliciteerd, drink maar alvast een borrel en drink er een voor mij en vergeet je medicijnen niet. Ik realiseerde me nog steeds niet wat ik eigenlijk zei. Kort hierna hoorde ik dat mijn vader al een week dood in huis lag, Verlaten door een ieder, eenzaam en onbegrepen was hij heengegaan, Hij was op de bank in slaap gevallen, zoals gewoonlijk. Onder de tafel lag een aangebroken fles jenever die overigens niet van mij was. Maar wat maakt het uit. Ik dacht nog dat het zijn verdiende loon was. Dat ik geen moment om hem zou treuren, Dat ik eindelijk verlost van hem was. Ik voelde me zelf bevrijd. Na zijn crematie dacht ik nog triomfantelijk: Zo, weer een egoist minder op deze wereld. God, wat heb ik me vergist. Zijn laatste kinderlijke blik. Zijn stamelende stem. Zijn rotte geur van de dood. Ik neem ze nog steeds waar als ik voor hem bidt.