|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name:
Date: 11-03-05
Dag bang meisje Dat je vriend wel wil stoppen maar eraan toevoegt dat hij niet kan: dat klopt (voor een deel). Een alcoholist kan niet stoppen. Niet omdat hij niet van je houdt of omdat hij geen 'karakter' heeft, zoals veel partners van alcoholisten vaak denken (en ikzelf ook lang heb gedacht). Een interessant artikel staat op de site www.stoppen.be, een interview met de acteur Nic Nolte uit Knack. Hij is zelf alcoholist en heeft vanuit die vaststelling banden met wetenschappers die daar onderzoek rond doen. Ook de actrice Melanie Griffith is alcoholist en heeft een website waarop ze mensen helpt. Alles zou te maken hebben met een gebrek aan dopaminereceptoren en serotine. Misschien moet je dat eens lezen. Ik heb er toch veel aan gehad (als dochter van een vader die ik graag zie maar inderdaad ook niet kan stoppen na één pintje, met alle problemen qua huisgeweld vandien) EN als behoorlijk jonge vrouw die dezelfde ziekte heeft en dat nu ook heeft aanvaard. Het grote probleem is dat in onze maatschappij alcohol zo sterk is ingebed. Wie allergisch is voor appels, eet geen appels. Wie allergisch is voor garnalen, eet geen garnalen. Niemand zal daar iets over zeggen. Anders is het met alcohol. Iets te vieren? Drink een glas! Vrienden terugzien: laat ons ééntje drinken! Je gaat toch wel ééntje meedrinken zeker? Allez, ééntje? ... Het duurt vaak (te) lang voor een alcoholist beseft dat deze drankjes precies zijn ziekte zijn. Ikzelf ben al heel mijn leven én kind van een alcoholist, en zelf alcoholist. Ik zal wellicht met die afwijking geboren zijn. Klinkt vreselijk, maar zo is het. We zien er heel normaal uit, we hebben kinderen die we doodgraag zien, we werken, we hebben ook onze dromen en frustraties, maar onze ziekte heeft ons onderweg wel al veel leed bezorgd, aan onszelf en aan wie van ons houdt. Uw vriend is niet alleen met dit probleem. Als je eens wist hoeveel mensen op dit moment nu aan het drinken zijn omdat ze deze ziekte hebben... Als hij diep genoeg is gevallen, zal hij wel hulp zoeken. Hij zal wel moeten, of het wordt zijn dood. Daarom deze raad: ik heb mijn vader nooit van de drank kunnen afhelpen; mijn zus en mama ook niet. Hij is nu 65 en heeft al hartoperaties achter de rug. Hij dronk en drinkt niet dagelijks. Maar als hij dronk/drinkt, moeten mensen hem naar huis brengen. Hij is een uitermate sjieke meneer voor de buitenwereld. Hij heeft nooit hulp gezocht. Hij was te trots, denk ik, te beschaamd om tussen 'AA'ers' te zitten. Te bang misschien. Ik weet het niet. Zelf heb ik wel hulp gezocht. Sinds kort. Ik ben ook soms boos, soms bang, soms beschaamd; soms denk ik 'het is ver met me gekomen'. Maar niemand had me kunnen verplichten om naar AA te gaan, behalve ikzelf. Het is geen kwestie van karakter of gebrek aan liefde. Het is een kwestie van zelfinzicht. Dan komt al de rest vanzelf. Ik weet niet of dit je wat vooruit helpt maar als kind heb ik vaak geweend om het probleem alcoholisme, net zoals jij wellicht. Volg misschien de vorige raad op. Veel succes. Helena