|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Nadine
Date: 11-10-04
Beste, ik ben vorig jaar in juni in het Brugmannhospitaal (Brussel) terecht gekomen. De ontwenning neemt normaal gezien 3 weken in beslag, ik ben er 6 weken verbleven. Tijdens de eerste twee weken werden we opgevangen met Valium (wat langzaam werd afgebouwd), vitamine B en een wateroplossing met bruine suiker. Dit om de ontwenningsverschijnselen draaglijk te maken. We moesten tijdens de week groepstherapie bijwonen. Daar werd er ons verteld wat de sociale, psychische en fysische gevolgen waren van een alcoholverslaving. Het had dan ook veel weg van een shocktherapie. Voor de rest werd er ons aangeraden om heel veel te rusten. De bedoeling van een ontwenningskliniek is voornamelijk: er ons FYSIEK weer bovenop te krijgen...regelmatig eten, slapen en bezoekjes aan de psychiater/begeleider. Ook kregen we het advies om wat lichaamsbeweging te nemen. Om de veertien dagen kwam er iemand van de AA langs om te spreken en om ons te overhalen naar de tweewekelijkse vergadering te komen. We werden onderworpen aan een grondige medische controle...heel veel mensen hebben immers een lever- of andere aandoening. Ik moet zeggen dat mijn opname mij deugd heeft gedaan. Willem heeft gelijk: in mijn eentje had ik dat nooit kunnen doen en dat was ook onverantwoord geweest. Vóórdat ik werd opgenomen werd er me dan ook aangeraden om te blijven drinken tot het moment dat ik werd opgenomen. Bij mijn opname moest ik een contract ondertekenen dat ik me onderwierp aan de ziekenhuisreglementering: geen alcohol, geen drugs en geen pillen. Tijdens de opname werden we ook om de haverklap gecontroleerd: blazen in een toestel, bloed- en urinetesten, controle van en op de kamer... Ze raadden ook aan om ervoor te zorgen dat je, na je opname, in nazorg ging: dagkliniek, AA, psychiater en/of psycholoog, enz. Maar maak je maar geen zorgen: ze gaan niets onmenselijks van je vragen, behalve dat je stopt met drinken... Persoonlijk: ik heb, vooral in de beginperiode, enorm veel geslapen. Pas na twee weken mochten we van de campus af en een stapje in de wereld zetten. Maar ik bleef zeer dicht bij het hospitaal. Het werd, voor de tijd dat ik daar was, mijn toevluchtsoord. Ik zat boordevol angsten en mijn (zelf-)vertrouwen stond op een zeer laag pitje. Waar ik ook enorm veel aan heb gehad zijn de gesprekken met medepatiënten en verpleegkundigen. Ook ging ik naar de AA-vergaderingen, die een perfecte aanvulling waren op mijn hospitalisatie. Mijn opname zorgde er inderdaad voor dat ik me fysiek beter begon te voelen en de kracht kreeg om mijn leven terug in handen te nemen. De AA zorgde voor het geestelijke herstel, dat veel langer dan de opname duurt (levenslang in feite). Zo, ik hoop dat je hier iets aan hebt...het betreft natuurlijk een Belgische ontwenningskliniek, maar ik denk niet dat ze het in Nederland veel anders aanpakken...laat je maar verzorgen, je gaat je achteraf veel beter voelen. Veel liefs en heel veel sterkte, Nadine.