|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: AngelChild
Date: 26-08-04
Vanuit mijn achtergrond, milieu en opvoeding zou ik iets van mijn zijn kunnen meedelen. Over mijn zienswijzen wat betreft religie, over een bron buiten of in mijzelf, waaruit ik de kracht put die me steeds weer van die toevoer voorziet die ik op dat moment nodig heb om de moed tot leven weer op te pakken, om toch maar weer door te gaan op die oneindige levensweg die voert tot de uiteindelijke verlichting, het Christusbewustzijn... het Weten... het "thuis weten" in mijzelf... het Geheel van dat wat IS. In dit leven ben ik geboren bij ouders die de religie van de Jehovah's getuigen aanhangen. Tot mijn veertiende jaar heb ik dat geslikt, totdat ik me geestelijk verkracht voelde en me m'n eigenheid ontnomen wist. Een engelen ideaal werd me opgedrongen, iets waaraan ik nooit heb kunnen voldoen. Ik als individu was niet goed, kon nooit goed zijn! De angst die me met de paplepel ingegoten werd over wat me zou overkomen als ik ooit de euvele moed had uit deze religie te stappen en me bij de wereldse mens te voegen, heeft me destijds verlamd en apathisch gemaakt. Ik was als de dood voor die laatste oordeelsdag van Jehovah. Ik wou niet op zo'n afgrijselijke manier gedood worden zoals me door de sekteleden voorgespiegeld werd. Alles wat niet tot de Jeh.get. behoorde zou gedood worden. En hoe.... Uiteindelijk voelde ik me zó vermoord dat dit me de kracht gaf uit te breken... zoekend naar ... m'n eigenheid, ondanks het risico misschien uitgesloten te worden uit de gemeenschap. Dit betekent dat het contact met alle Jeh.get. verbroken wordt, ongeacht wie... dus ook het contact met je ouders (het geen contact hebben met mijn ouders duurt nu inmiddels 27 jaar). Zodra je dit doet, je eigenheid zoeken, word je bedreigend voor deze gemeenschap. Vanuit zelfbescherming hunnerzijds word je als "ziek" bestempeld. Ik ben als "ziek" bestempeld. Doordat m'n ouders dit zeiden, bevestigden zij voor zichzelf, dat zij "De Waarheid" bezaten en dat ik fout zou zijn. Gevoelens waren voor hen vreemd, ze wisten daar niet mee om te gaan. Jehovah regelde alles voor hen! Dat zij zélf enige invloed op hun leven konden uitoefenen kwam nooit in hen op. Konden ze niet, was hen ook zó vreemd.... Goed, het gevolg van deze gang van zaken was dat ik ben gaan "zwerven" ... mezelf zoekend.... Het heeft me dagen, weken, maanden ja zelfs jaren gekost om een glimp van mijn Zelf op te kunnen vangen.... Maar het is de moeite waard, ondanks de pijn, ondanks de vaak uitzichtloze situaties waarin een mens zich kan bevinden.... Deze intense lange jaren (mede door mijn 'gevoeligheid' waar ik toen niet mee wist om te gaan) bestonden voornamelijk uit het misbruiken van alcohol en tabletten, het snuiven van tri, pogingen tot zelfdoding, twee (onderbroken) jaren in tehuizen, problemen met eten, angst en als kluizenaar leven. En door dit alles arbeidsongeschikt verklaart. Uiteindelijk ben ik uitgesloten uit deze gemeenschap. Dit omdat ik op mijn manier de mens lief kan hebben, man en vrouw zijn wat dat betreft gelijk voor mij. Dit werd niet geaccepteerd. Zo werd ik met "een rotte appel in een mand met gezonde appels" vergeleken. Dus moest ik verwijderd worden "om de anderen niet aan te steken". Ik was toen twintig jaar. Zes lange jaren waren reeds verstreken nadat ik het ouderlijk huis uit zelfbescherming heb moeten ontvluchten. Deze moeizame weg vol tranen en verwarring bracht bewustwording en geestelijke verruiming tot stand. Ik begon het leven met al haar vele schakeringen anders te aanschouwen. Ik begon de veelzijdigheid van mijzelf en het leven te zien. Dit gaf me meer vrijheid daar ik de starheid van de Jeh.get. steeds meer wist en durfde te laten varen. Ik weet en ben me ervan bewust dat ik me nog niet geheel ontworsteld heb aan de subtiele draden van m'n oorsprong, van de invloed die het nu nog op me uitoefent. Ik weet dat hiervoor een mensenleven nodig is, misschien meer.... Verder heeft deze weg me gebracht dat ik zien kan dat elk mens zijn unieke eigenheid heeft. Dat elk mens dus ook anders is en reageert vanuit haar oorsprong op alles wat het leven ons aanbiedt, dat elk mens die weg moet en alleen maar kán bewandelen die bij zijn eigenheid hoort. De weg bewandelen die ons persoonlijk dichter bij God, de Bron brengt. Wanneer we dit zouden zien en begrijpen dan zou het leven een stuk "lichter" kunnen zijn omdat we dan in staat zijn de ander in haar eigenwaarde te laten. Ik geloof dat alles reeds ín ons aanwezig is om het "Koninkrijk Gods" in ons te weten. Maar dat zijn we vergeten. We hoeven alleen te "ontwaken", te zien. Onze vele levens helpen ons daarbij, hoe moeilijk en uitzichtloos het ook moge zijn, steeds meer bewust te worden. Ik geloof dat onze ziel eeuwig is en dat we daarom de tijd hebben om ons Goddelijk Zelf gewaar te worden en er in op te gaan, in dit leven of in een volgend leven. Wat mij in andere religies aanspreekt, is de weg die de mens persoonlijk bewandelt om dichter bij dit Godsbesef te komen. We zijn met elkaar verbonden. Onze wegen zullen elkaar op kruispunten vinden. Het zijn kansen die geboden worden om steeds verder te leren, te evolueren. Ik probeer open te staan voor deze onophoudelijke levensstroom. Het is voor mij een geruststelling te weten dat we met z'n allen op weg naar "Huis" zijn en er eens zullen komen.... Als een druppel die thuiskomt in de oceaan en er in opgaat. Een deel van het geheel.... Christusbewustzijn. Ik besef dat ik met dit persoonlijk verhaal mijzelf erg bloot geef... daar dit zelfde verhaal nl in een site staat van mij...toch wilde ik dit delen met "ons" daar vele ex Jehovah's getuigen of aan de drank raken dan wel zelfmoord plegen. Mijn verhaak is niet bedoeld als exscuus! Ik dank dit forum voor haar bestaan! Ik heb er wat aan en dat is waarom ik hier mijn persoonlijk verhaal delen wil. Liefs voor ons allen, AngelChild AngelChild