|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: lies
Date: 08-07-07
Hallo, Ik weet niet goed waar te beginnen. Alleszinds zou ik wel eens graag mijn verhaal willen delen met mensen die weten wat het is om een alcoholverslaafde in de familie hebben. Mijn moeder is al een kleine 20 (!) jaren alcoholverslaafde. Het is een deel van mijn leven.... Maar het went niet en ik leer er niet mee om te gaan. Ik heb met haar veel meegemaakt in mijn jeugd... allemaal vreselijke situaties. Ik heb me er toen tegen verzet: ruzie gemaakt, praten, hulp zoeken, ... Het gevolg was dat ik het steeds harder te verduren kreeg: ik werd uitgescholden, kreeg geen geld meer, ... Mijn vader leek meestal het probleem te ontkennen.. het was niet waar, of het was niet zo erg of het was een moeilijke periode. Mijn zussen en broers zeiden er liefst ook niets over en concentreerden zich vooral op zichzelf. Het leek wel of er niets over gezegd mocht worden. Ze drinkt dus al al die jaren.. sommige periodes meer dan andere... Ondertussen is het probleem niet meer te ontkennen en weet ook iedereen het: buren, familie, vrienden (er blijven weinig over), ... Ze is ook al een paar keren in het ziekenhuis beland. Daar heeft ze al grote waarschuwingen gekregen. Maar haar laten opnemen daar wil ze niet aan denken. Ze gelooft er niet in, is bang om in instellingen te geraken en er nooit meer uit... Zijzelf is ook compleet 'kapot' gegaan: zij is helemaal hulpeloos, altijd boos, depressief, altijd pijn (grote lichamelijke gevolgen), slapeloos, ... Eigenlijk is haar hele leven kapot en daarmee het grootste deel van mijn vaders leven ook. Ikzelf heb nu mijn eigen gezin en dus mijn eigen leven. Maar ik blijf ermee worstelen. Ik heb mezelf al wijsgemaakt dat het haar probleem is.. en ik verwacht dat ze zichzelf dooddrinkt. Dit klinkt vreselijk hard.. De dingen waar ik mee worstel is: ik heb schuldgevoelens dat ik vaak zo hard ben, ze is echt iemand om medelijden mee te hebben, heel zielig... maar ze is onuitstaanbaar.. en meestal komt het tot ruzie als ik haar bezoek. Ze verwachten (mijn ouders) dat we gewoon doen alsof er niets is, dat we accepteren dat ze drinkt en dit gewoon vinden. Mijn zussen en broers kunnen dat. En ik lijk dat niet te kunnen... ik kan het niet laten mijn gedacht te zeggen.. Iedereen danst naar haar pijpen en laat haar de vreselijkste dingen zeggen.. ik kan dat niet. Ik heb ook vreselijk medelijden met mijn vader. Hij wordt behandeld als een hond, als een persoonlijke slaaf, voortdurend uitgemaakt en moet bevelen uitvoeren... ze kan zelf niets meer. Ik wil gewoon zo een leven niet meer voor hem. Maar wat kan ik doen? Hij verzet zich er niet tegen. Ik ben ook bang dat hij zou sterven... hij leeft niet gezond, is dik en heeft heel veel stress.... wat moeten we dan? En louter aan mijzelf denkend... heb ik moeite dat al wat ik heb moeten meemaken ontkend wordt... dus excuses hoef ik helemaal niet te verwachten. En ik blijf het ook erg vinden, dat ik eigenlijk geen moeder heb en mijn kinderen ook geen oma. Ik heb niets aan haar, enkel last... als ik zie wat een hulp en vriendschap vriendinnen van hun moeders krijgen... moet ik soms een krop in mijn keel wegslikken. Ik kan zo blijven doorgaan.... dus stop ik hier maar. Groetjes, Lies