|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: natalie
Date: 20-06-07
vandaag normaal afspraak met de dokter van men moeder maar heb beslist van niet te gaan! ik twijfelde eerst maar ik ga niet! ik kan het niet aan om daar toneel te gaan spelen als "de bezorgde dochter" mijn man laat me vrij in men keuze juist men jongste broer reageert wat nukkig maar hij probeert me te verstaan! weet je wat ik eigenlijk erg vind ik hbe vrijdag in een vresselijk emo moment mijn jeugd en mijn problemen erdoor eens op een mail gezet en naar alanon doorgestuurd en ik heb niks van reactie teruggekregen :( ik heb niet de moed gehad om echt alles op die mail te zetten want een gedeelte heb ik ergens weggestopt in men hoofd en soms komen er weer stukken naar boven en dan heb ik het weer heel erg moeilijk deze mail was het Ik ben een 32 jarige mama van zes schatten van kinderen maar heb het zo moeilijk mijn eigen verleden te kunnen verwerken. Zal bij het begin beginnen Op men zesde zijn mijn ouders gescheiden mijn moeder is bij men vader weggegaan met men zus en mij en mijn moeders nieuwe vriend ,we zijn gevlucht naar spanje (mijn vader was heel erg agressief door allerlei omstandigheden tussen mijn ouders de echte redenen zal ik nooit weten) in spanje hebben we meer honger geleden dan gegeten mijn moeder en haar vriend dronken nogal veel en hadden maffia mensen als vrienden mijn zus en ik zaten meer alleen thuis (in de donker en kou en zonder eten) mijn moeder heeft mij op een gegeven moment proberen te verkopen aan een Arabier mijn zus heeft toen op 1 of andere manier mijn pa kunnen verwittigen en de vriend van men moeder wist er ook niets van en heeft samen met men pa alles tegengehouden wij zijn toen naar nederland gevlucht omdat die Arabieren wel al geld hadden betaalt aan men ma in nederland hebben we bij een tante gewoont en was alles even normaal tot we weer naar belgie verhuisden en men zus blijkbaar een relatie kreeg met de vriend van men moeder na veel geruzie mocht men zus trouwen met die man op voorwaarde dat men ma een wasmachine kreeg op een gegeven nacht werd het thuis onhoudbaar van het geroep geschreeuw en getier tussen men zus en men ma want men zus had haar man en mijn moeder betrapt samen in bed we zijn toen weer verhuisd mijn ma heeft toen een cafe opengedaan in antwerpen aan de kaaien en dan is pas de hel begonnen!mijn moeder verkocht me voor een bak bier aan iedereen die maar wou, toen ze bleek zwanger te zijn van die man van men zus zijn die toen ergens anders gaan wonen mijn moeder heeft toen een andere man leren kennen die wel het goed voorhad maar nogal agressieve trekken had toen men ma net bevallen was van men broertje heeft hij haar gewoon de kliniek in geslagen met zware inwendige bloedingen mijn broertje lag toen nog in de couveuse (voldragen maar hij woog door het drankmisbruik nog geen kilo bij de geboorte en was zeer ziek) toen hij 3 maand oud was mocht hij naar huis komen en werd in mijn armen gedropt (ik was toen 9 jaar oud) ik moest voor hem zorgen maar deed dat dus niet dit is het gevoeligste punt uit men leven nu na zoveel jaar kan ik daar nog steeds amper over praten ik zie nnog steeds dat kleine ventje blauw van de kou staan huilen om eten en wat deed ik ik liep gewoon naar buiten en liet hem honger lijden wat schaam ik me nu nog steeds dat ik dat kon doen (ik kan mijn eigen kinderen amper horen huilen omdat ik dan hem zie staan) ook krijg ik bij sommige dingen dat ik nu doe flashbacks en dan kan ik niets meer aan toen men broertje 1 .5jaar oud was heeft iemand dit allemaal aangegeven en is hij thuis weggehaald na een jaar mocht hij weer naar huis (onder toezicht)en heeft men moeder een ander cafe overgenomen daar werd het iets leefbaarder voor ons maar daar kreeg men moeder veel slaag en dronk dus nog meer eten kregen we wel (de restjes die over waren van de dagschotels) op mijn 13de heeft men stiefvader me midden in de nacht buiten gegooid en vanaf dan ben ik bij men echte vader gaan wonen die inmiddels hertrouwt was en een normaal leven leidde(maar mij sexueel misbruikte) op men 16 de ben ik daar weggegaan en ben bij men zus en haar man gaan wonen op men 17 de heb ik mijn man leren kennen en wij zijn nu 16 jaar bij elkaar en wij zijn zeer gelukkig samen maar ik kan amper met iemand over mijn jeugd praten omdat ik me zo schaam wat ik heb gedaan tegenover men broertje hij is nu een gezonde man van 23 jaar oud mijn moeder heeft nu de ziekte van zorkakov en sinds kort opgenomen in een instelling ik weet ook met mijn gevoelens tegenover haar geen blijf ik heb zo de redenatie van dit is haar eigen schuld maar een ander stuk van mij heeft medelijden met haar nu is wel sinds dat ze is opgenomen alles weer naar boven gekomen en heb ik het emotioneel heel erg moeilijk