|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: paul
Date: 23-12-06
Zoals ieder jaar gaan wij elkaar weeral allerlei leuks toewensen gedurende de twee volgende weken. Uitzonderlijk stuur ik wel eens een kaart of een mailtje met nieuwjaarswensen als dank, omdat ik er ééntje ontving, heel formeel. Er breekt weer zo ‘n periode aan waarvan wij ons niet meer hoeven af te vragen of wij het prettig vinden of niet. Zorg maar dat je een cadeautje klaar hebt voor ieder die er recht op heeft. Op de TV verneem je welk budget de gemiddelde Vlaming eraan spendeert of zelfs wàt trendy is als geschenk. Je gaat toch wel een kerstboom zetten dit jaar? Een duur kerstmenu, dat zal iedereen wel leuk vinden. Als je geen cadeautjes wil kopen stort dan minstens voor het goede doel! En daar gaan wij weer, wij leven niet, wij worden geleefd. Van overal worden wij bestookt met instructies, het scenario is al klaar. Geen onschuldige eenzaat die ontsnapt aan het kerstgebeuren, iedere kluizenaar wordt uit zijn hol gelokt. Om hieraan te ontsnappen ben je bijna verplicht, zoals ik, om je gedurende twee weken heel stil te houden. Waar je ook komt word je uitgevraagd over wat je doet met de feesten, hou je leugentje maar klaar als je niet wil worden opgevorderd. Nu krijg je de gelegenheid om te bewijzen dat je een attente vader, peter, echtgenoot bent. Dit is geen feest, het is een wedstrijd! Als ik dit gevoelige onderwerp op tafel gooi bij mijn AAgroep krijg ik steeds een aantal verveelde reacties van de mensen die al lang gestopt zijn met zich vragen te stellen over de authenticiteit van hun feestvreugde. Och, zij doen toch zo hun best om het waardig en gezellig te maken, het is een gelegenheid om eens samen te komen, een duwtje in de rug om de familie te verenigen. Uiteindelijk weet niemand nog voor wiens plezier hij daar is, de spanning is soms zo hoog dat “een goed glas” meer dan welkom is. En toch kan het anders: ik ga dit jaar speciaal mijn best doen om niets meer te zeggen dat geen betekenis heeft, geen wensen meer te uiten zonder het te ménen, niet meer lachen om zaken die niet lachwekkend zijn. Ik ga mij niet meer verplicht voelen om een antwoord te geven wanneer iemand mij een vraag stelt, geen domme vragen stellen om de stilte op te vullen. Ik zal tegen de traditie in, deze keer niet naar mijn schoonmoeder gaan en zij kan best niet te veel uitleg vragen… Ik ga proberen zoveel mogelijk mezelf te zijn, ik weet dat het soms nogal onbeleefd zal over komen maar dit jaar ga ik een moedig voorbeeld zijn van oprechte nederigheid. Paul