|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Anoniem
Date: 15-12-06
Ik ben 33 jaar jong. Ik heb een zware depressieve periode achter de rug en ben nog steeds in behandeling daarvoor. Intussen gaat het beter met mij. Verleden jaar heb ik voor het eerst hartproblemen gekregen. Ik heb namelijk een verzwakte hartspier. Ik dronk al jaren alcohol om mij te 'ontspannen'. Mijn vader had mij gezegd dat een beetje alcohol helpt te ontspannen en dat terwijl ik depressief was, ik geef hem geen schuld maar erg slim was dat niet... In het begin hielpen een paar glazen maar door de tijd had ik steeds meer nodig. De myocarditis en cardiomyopathie die ik nu had opgelopen kwam dus door de alcohol. Ik werd voor een keuze gesteld. Letterlijk en figuurlijk: ofwel stoppen ofwel achteruitgaan en uiteindelijk het risico van te sterven aan een hartstilstand. Natuurlijk heb ik op mijn tanden gebeten en ben ik direct gestopt. Ik heb heel erg afgezien: al die onderzoeken, die onzekerheden, de angsten. Ik heb nog steeds last van hyperventilatieaanvallen. Ik ben ook al bijna 2 jaar gestopt met roken, wel gebruik ik nog nicotinekauwgom. In onze familie is alcohol heel gewoon. Mijn twee ooms hadden ook een alcoholprobleem, zij zijn intussen gestorven. De ene aan longkanker en de andere aan het ontbreken van een pancreas. We hebben op korte tijd veel familieleden verloren. 6 op 3 jaar tijd. Mijn moeder heeft al haar broers en ouders verloren in 3 jaar tijd. Intussen werkten ik en mijn vader in het bedrijf van een vriend van mijn vader en daar hebben we een fraudezaak meegemaakt en het uiteindelijke faillisement. Daarna kreeg ik de hartproblemen. Ik dronk zelfs tijdens mijn middagpauze omdat de 'zogezegde' vriend van mijn vader een echte tiran was. Niets konden we goed doen. Ik kon er niet meer tegen. Intussen ben ik dus bijna 1 1/5 jaar gestopt met alcohol drinken. Het enigste wat ik af en toe drink is een tafelbiertje met maximum 1.5% alcohol. Mijn moeder heeft problemen met haar lever. Zij heeft haar heup gebroken (3 maanden geleden) en ze hebben dagen moeten wachten omdat haar bloed te dun was. Ze drinkt haar problemen weg. Eigenlijk moet ze stoppen met drinken maar ze kan het niet. Ze drinkt stiekem. Ik heb haar daarjuist betrapt en ze zei dat ik het tegen niemand mocht vertellen: niet aan mijn vader, niet aan de dokter, niet aan mijn psychiater. Ze zei zelfs dat ze mij buiten zou zetten. Maar toch: ik zeg het. Het zijn onrechtstreeks ook mijn problemen. Ik moet ermee samenleven en heb het de laatste tijd erg moeilijk. Ik ben van antidepressiva veranderd omwille van mijn hart maar die sloegen niet aan. Ik heb een obsessieve compulsieve stoornis oftwel dwanggedachten. Ondertussen ben ik terug overgeschakeld op mijn oude medicatie en voel ik me beter. De laatste tijd heb ik echter last van gedachten dat ik alcohol ga drinken, de zin is er precies weer. Nochtans weet ik maar al te goed welke angst ik heb doorstaan, ik weet dat het slecht is voor mijn hart en dat ik ervan kan sterven. Ik ben bang dat ik ga toegeven. Eigenlijk ben ik op dit moment radeloos. Ofwel zijn het gewoon de dwanggedachten die op een ander terrein toeslaan. Nu met die problemen met mijn moeder er nog eens bij. Iemand tips?