|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: michelle
Date: 02-11-06
Heb dus met hem een gesprek gehad maar voel me echt niet beter, integendeel. Heb wat jullie raad opgevolgd en de bal in zijn kamp gegooid zijnde met de vraag : ben je bereid om dit wat we hebben allemaal op te geven? Zijn antwoord blijft : als ik een pint drink dan drink ik een pint daar ga jij niets over zeggen, en anders ga ik nooit meer iets doen met de kinderen of met ons gezin, dan blijf ik maar thuis. Verder nog, als je wilt weg gaan dan doe je maar, de oudste mag je houden maar men zoon wil ik blijven zien. Ik sta dus geen stap verder wel heb ik hem echt duidelijk gemaakt dat ik bij mijn standpunt blijf en daar niet meer vanaf ga. Ik voel me leeg, uitgeput, jaren energie heb ik hierin gestoken met als resultaat nul, zero. Heb in niets nog zin, heel mijn lichaam doet pijn. Ik wil het uitschreeuwen, een kreet van help, ik kan echt niet meer, voel me onbegrepen, voel me een nietsnut. Zijn versie is dat ik een mottig wijfke ben, dat hij eens zal zeggen tegen mijn vrienden en familie hoe een slons ik wel ben, hoe een kutwijf ik wel ben. Mensen, ik werk elke dag, weekenden, feestdagen, heb naast mijn zelfstandige thuisverpleging ook nog een eigen zaak. Ik doe wat ik kan, vroeger wel veel meer dat geef ik toe maar het gaat me niet meer af, het enige wat ik momenteel nog wil doen is mijn hoofd onder de lakens stoppen en daar blijven liggen. Kan het nu echt zijn dat hij nog altijd niet inziet dat hij een drankprobleem heeft, dat er een derde huwelijk stuk zal gaan langs zijn kant (voor mijn men eerste en daar zal het ook bij blijven), ik kan echt niet meer, het leven heeft geen betekenis meer..........