|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Makker
Date: 24-09-06
Ja Mopske..., niettegenstaande je jouw vraag niet kan uitten denk ik dat ik je toch heel goed begrijp. Je zal wel met een heel groot schuldgevoel zitten en je o.a. daardoor ook heel slecht voelen. En ja, alle verslavende middelen zijn verschillend. Toch hebben ze één zaak gemeen : ze zijn verslavend! De ene is er wel gevoeliger voor dan de andere en juist daarom denken we soms : "een andere kan wel zoveel drinken, zoveel pillen nemen, zonder er problemen mee te hebben". Wees gerust, meestal is dat maar schijn. Indien niet, vroeg of laat kan die andere ook niet meer zonder en heeft hij ook (ernstige) problemen. Soms kijken we teveel naar anderen i.v.m. het onderwerp 'verslaving'. Volgens mij is STOPPEN het enige waarvoor we egoïstisch mogen zijn in het leven : STOP ENKEL EN ALLEEN VOOR JEZELF ! Doe het nietvoor je partner, je kinderen, je familie, het gerecht, de deurwaarders, ja zelfs niet voor jouw gezondheid. Gaat het er bij die opsomming (die bijlange niet volledig is) iets mis, dan heb je direct een reden om te hervallen. Maak een heel bewuste keuze, op een nuchter moment (maak desnoods zo'n moment) en onthou goed waar, wanneer en alle details om je heen, als je de keuze maakt om te stoppen, enkel en alleen voor jezelf. Heb je het daarna lastig en denk je aan hervallen, dan kost het je evenveel moeite om terug te denken aan dat ene moment in je leven, toen je heel bewust een keuze en een beslissing nam voor jezelf. Niets of niemand zal mij vandaag doen hervallen. Hoe hard en hoe moeilijk het soms kan zijn in het leven, er bestaat geen enkele reden om te hervallen, noch in de alcohol, noch in andere verslavende middelen. Uiteindelijk zijn we niet zozeer verslaafd aan die alcohol, die pillen, die drugs, ... Maar wél aan die roes die we daardoor verkrijgen, valse momenten waarin we dan voelen dat we alles wel aankunnen, dat niemand ons kan kwetsen, dat er geen angst bestaat, enz... Maar wat later moeten we dan tòch opnieuw kiezen: verder gebruiken of nu eindelijk eens stoppen, en nu enkel voor mezelf. Prent jezelf in dat niets of niemand u nog zover zal krijgen om vandaag nog te gebruiken. Doe dit elke dag en denk niet "nu mag ik voor de rest van mijn leven niet meer...". Neem je voor om jezelf daar geen zorgen over te maken en wees trots over jezelf dat je met zekerheid kan zeggen dat je vandaag niet zal gebruiken, wat er ook gebeurt! Egoïstisch? Ja, maar volgens mij is het een stevige basis om te blijven stoppen. En het zou je partner, je kinderen, je famiie, enzomeer, moeten 'worst' wezen als ze weten dat je het niet voor hen doet maar enkel om jezelf. Na een tijd zullen ze vertrouwen in je hebben en er reeds lang niet meer aan denken, maar samen met jou heel gelukkig zijn dat je jouw zwak punt (lees 'verslaving') onder controle hebt. Wat nu die Rilatine betreft, Mopske: heel zeker is het anders dan alcohol. Ik ben er van overtuigd dat je zelfs heel graag wil stoppen met die amfetamine. Maar je kàn het niet. Jouw lichaam en jouw geest zullen het je niet toelaten. Je weet dit heel goed want ik ben er ook zeker van dat je het reeds geprobeerd hebt. Na enkele uren zijn de ontwenningsverschijnselen er reeds. Je hebt geen energie meer, je ziet niets meer zitten, je wordt depressief, je hebt slapeloze nachten, onnoemlijke angsten, je botten doen overal pijn... Je weet dat het een hel wordt als jeermee kapt!... EN TOCH KAN JE HET ! Weet dat er voor jou reeds velen zijn die erin geslaagd zijn, zelfs onder nog moeilijkere omstandigheden. Het feit dat je over jouw personeel spreekt doet me vermoeden dat je zelfstandig bent. Je maakt jezelf wijs dat het dan nòg moeilijker zal zijn. Wat je volgens mij moet doen is eerst die bewuste keuze voor jezelf maken. Kom dan met je probleem naar buiten. Je hoeft het zeker niet op spandoeken te schilderen. Maar vertel het aan mensen die je vertrouwt. Als was het maar aan één persoon. Ga dan (of vooraf) op zoek naar gespecialiseerde medische hulp. Lieg hen niets voor, vertel alles over je probleem. Zij hebben hun beroepsgeheim. Ga niet naar de eerste de beste huisarts. Met alle respect, maar die mensen hebben heel dikwijls te weinig ervaring rond die problematiek, om je efficiënt te kunnen helpen. Op zijn minst een neuroloog waarnaar je opkijkt en hij niet op je neerkijkt maar naast je staat, als vriend. Geloof me, die bestaan. Vooral als ze merken dat je waarlijk ermee wil stoppen voor jezelf. Dat ze merken dat je hen niet gaat gaat opzoeken op bevel van je partner, je kinderen, de rechter... Regel (desnoods ook vooraf) je werk en je zaken, het best ook met een vertrouwenspersoon. Er zijn er zeker genoeg die bekwaam zijn om voor korte tijd je bij te staan, desnoods het wat over te nemen. Wanneer je nu pas een rilatine genomen hebt, dan zal je het zeker zien zitten en je besluit zal reeds vast staan. "Je zal NU stoppen"! Toch kan ik je verzekeren dat na enkele uren de twijfels en de angsten zich zullen meester over je maken. Daarom is het belangrijk alles goed voor te bereiden, dat je alle mogelijke netten reeds gespannen hebt of hebt laten helpen spannen, voor het moment dat je het gevoel krijgt in een afgrond te vallen. GELOOF dat ook jij kan stoppen. Maak een HEEL PERSOONLIJKE KEUZE. BEREID JE VOOR, zelfs tot in het meest ondenkbare. Geef jezelf dan over DESKUNDIGEN die reeds bewezen hebben dat ze ook anderen sterk geholpen hebben om te stoppen. Wees ervan bewust dat het, ondanks alles, toch nog heel moeilijk zal zijn maar dat je steeds zal kunnen terugdenken aan dat ene, goed omschreven moment, toen je besliste te stoppen, ENKEL EN ALLEEN VOOR JEZELF. Ik wens je veel moed, maar die heb je, anders had je jouw verhaal niet neergeschreven op dit forum. Zonder mij te willen opdringen, wil ik er zijn voor jou. Ik ben ervan overtuigd dat er nog velen zijn die je willen en zullen steunen. Vergeet niet dat het morgen de eerste dag is van de rest van je leven...