|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Mopske
Date: 24-09-06
- Eerst en vooral een dikke mercie Witte en Patatje. Jullie zijn eerlijk en duidelijk. Ik voel me begrepen en ernstig genomen. Wat jullie zeggen van het niet echt nuchter zijn is een waarheid als een koe. Vraag mijn peter gerust (het is ook niet goed, integendeel en het is zelfs een groot risico) waarom ik géén vergaderingen meer doe. Met mijn geweten kan ik daar niet hypocriet zitten doen.- Nochtans, maar voor mij maakt het géén verschil, dus nochtans zijn de pillen waar ik nu nog vanaf moet niet te vergelijken met het effect van alcohol. Maar zoals ik zei, verslaving blijft voor mij verslaving. Ttz een verslaving aan ijskreem bvb is een verslavingsprobleem, maar ijskreem bevat geen stoffen die effectief inwerken op hersenen. Mijn rilatine verslaving is niet levensbedreigend maar ik kan er psychologisch géén weg meer mee. Begrijpen jullie, ik kan het niet meer goedkeuren voor of van mezelf. --Het feit dat dit al een zo lange tweestrijd is waar ik maar géén beslissing in neem, is enerzijds de o zo verschrikkelijke angst voor ... en aan de andere kant de invloed van familie, dokters enz die dan weer zeggen maar je moet ze blijven nemen en je mag niet in één keer stoppen. (Maar ze vergeten voor een alcoholist is het in één keer stoppen of het gaat niet. Anders konden we der af en toe eentje blijven drinken hebben ook.) En ik luister naar hen. MAAR Natuurlijk zijn dat excuses waar ik lafhartig maar graag gebruik van maak en zo meer en meer mezelf belieg, bedrieg maar vooral mijn zelfvertrouwen onderuit haal. Ik ga mezelf meer en meer haten, ook omdat het probleem mij zo bezighoudt, dat ik niets meer presteer. De rilatine die mij vroeger hielp te presteren, vermoord nu iedere keer opnieuw, elke wens om te presteren die in me opkomt, omdat de probleemomgang alle energie opvreet. Begrijp je. Zo voel ik me weer schuldig en voel ik me een luie gans, mijn huis is een puinhoop omdat ik steeds weer aan iets begin maar niks afwerk. Mijn huishouden, eten maken, afwassen, poetsen enz moest allemaal wijken want ik wou de verschillende puinhopen opruimen. De puinhopen zijn via heuvels nu bergen geworden, mijn man is tien kilo vermagerd en ik stop mij vol met chocolade en ben dertig kilo verdikt. (dat is allesbehalve interressant voor mijn conditie en legt ook een serieuze rem op prestatie mogelijkheden) --Echt heel echtig ik maak mezelf constant verwijten, ik ben zo woedend op mezelf soms en ja dan, samen met problemen en zorgen die het gewone dagelijkse leven of relationele omgang met zich meebrengen, slaat het soms wel eens deftig tilt in mijn koppie. Gelukkig doordat de alcohol er niet meer bij hoort heb ik er meer controle over, en als het toch even niet lukt zijn de gevolgen niet meer zo gevaarlijk of blijvend. Vroeger nam ik de wagen en vluchtte dronken de nacht in. Meermaals werd ik gevonden met of zonder wagen aan de kant van een of andere baan. Mijn engelbewaarder moet bij mij geweest zijn want gelukkig veroorzaakte ik nooit een ongeluk. Als ik niet vluchtte met de wagen ging ik mezelf te lijf met scheermesjes. Armen en billen en borsten werden mijn doelwit. Dit is allemaal stillekens aan verminderd en gemilderd omdat de pijn en het verdriet hanteerbaarder werden. Maar helemaal gedaan is het nog niet. De gevolgen zijn niet zo extreem meer, tenzij natuurlijk dat je kaalscheren, nu verminderd tot kort knippen nog erbij wil catalogeren. Ik probeer dit ook beheerst te krijgen, maar zolang ik niet van mezelf vind dat ik het goed doe en goed ben zal er een restje blijven vrees ik, dat mezelf steeds zal straffen. En dan ben ik al blij dat ik het niet meer in de drank sla of dat ik mezelf niet echt meer kwetsuren aanbreng. Mijn haar groeit aan een redelijk snel tempo en echt kaalscheren hoort er niet meer bij.