|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Makker
Date: 22-09-06
Loe, Patrick en Tonic, dank voor jullie pakkende en toch steunende verhalen uit eigen ervaringen. Ikzelf ben ook gestabiliseerd van de harddrug 'alcohol' en ga reeds langer dan vandaag naar de wekelijkse AA-vergadering. Zelf heb ik ondervonden, in alle bescheidenheid, mensen met een drankprobleem te kunnen motiveren om die eerste stap te zetten. Tuurlijk gaat het gemakkelijker als ze er zelf om vragen. Vragen ze het niet (eergevoel) maar staan ze toch met hun rug tegen de muur en plots zijn wij daar, die ook dat probleem hadden, die hen niet de les komen spellen maar over onze eigen ervaringen spreken, die niet oordelen, noch veroordelen,... Ze zien stralende gelukkige nuchtere mensen die misschien nog slechter waren dan zij... Bij velen lukt het hoor. We hebben het er zelfs voor over om dag en nacht belangeloos voor hen klaar te staan, zoals anderen voor mij dat bereid waren. Eerlijkheidshalve moet ik er bij vertellen dat ook bij velen het niet lukt en na enkele of meerdere vergaderingen het weer fout gaat en het soms nog erger wordt. Dan heb je de kans om jezelf terug te zien, de miserie rondom de verslaafde en hemzelf van dichtbij te volgen, soms zelfs ongewild. Spijtig voor de verslaafde maar het sterkte mij en mede daardoor ben ik zeker dat ik vandaag geen glas alcohol zal drinken. Voor de AA-ers onder ons hoef ik geen verdere bloemlezing te schrijven, niet? MAAR! Wat als het je eigen zoon is? Hij heeft me niet weten drinken. Volgens hem weet ik niet wat 'verslaafd zijn' betekent, zelfs als ik het tegendeel beweer en motiveer. Wat als je na al die ervaringen met anderen perfect kan voorspellen wat er kan en zal gebeuren. Hij moet met zijn rug tegen de muur staan. Zet ik, als vader, hem vandaag buiten of morgen? Doe ik de deur overmorgen voor zijn neus terug dicht als hij 's nachts op de stoep staat? Hypoticeer ik het gezin van zijn oudere broer en/of zus die hem wel zullen binnen laten omdat ze hem ook doodgraag zien? Wij gaan naar oudervergaderingen van drugsverslaafden. Hoor ik daar als gestabiliseerde alcoholist nieuwigheden? Moet ik daar mijn anonimiteit prijsgeven? Doe ik niet en is ook niet nodig. Door mijn vragen en antwoorden komen die mensen persoonlijk naar mij tussen de oudervergaderingen door en moet ik hen de raad geven die ikzelf niet kan naleven! Ook binnen het gerecht loop je inderdaad met je kop tegen de muur! Een volwassene kunnen (willen?) ze bijna niet dwingen om zichzelf te laten verzorgen. Advocaten, procureurs, rechters, enzomeer, zijn als de duvel om procedurefouten te maken. Niet ten koste van je kind maar uit schrik dat daardoor hun carrière en eventuele promotie(s) in het gedrang komen. Een psychiater bij wie we hulp zochten en verbonden is aan een drugscentrum, vertelde me persoonlijk, dat een rechter die een dringende vraag om collocatie van één van zijn patiënten weigerde, beweerde dat "ieder mens het recht heeft om verslaafd te zijn". Enkele dagen later was die patiënt gestorven, overdosis... Waar zijn die broodnodige wekelijkse vergaderingen van drugsverslaafden? Waar zijn die gestabiliseerde drugsverslaafden die hier binnen komen om onze zoon te motiveren (al was het maar een poging) en over hun eigen ervaringen spreken? Waar zijn zij die hier 's nachts zullen staan om mijn zoon te overtuigen om toch maar die eerste spuit niet te zetten? AA-ers die zelf willen nuchter blijven doen dat wel. Zijn wij dan zoveel beter? Nee hoor, we blijven nederig en worden er sterk door, mede dank zij het programma, de vrienden en de vergadering. We kunnen dag per dag "de dag gelukkig nuchter eindigen". Van iemand die verder drinkt beweren we dat hij nog niet diep genoeg zit. Van sommigen vraag je jezelf wel eens af hoe "diep" ze eigenlijk wel moeten zitten om te stoppen. Hoeveel mensen ze nog zullen moeten doodrijden in beschonken toestand, hoeveel leed ze nog zullen moeten berokkenen aan hun partner en kinderen, enz... En dan nog durft de maatschappij en ook de rechter zeggen, "we begrijpen het, je had wat veel op"!... Enkele maanden later lopen ze vrij rond, ik bedoel, zitten ze vrij aan de toog! Het verhaal van Patrick en Jimmy is gelijklopend met onze zoon van 21. Met alle en gemeende respect voor wat die mensen voor hun zoon gedaan hebben. Ik ben zeker dat ondanks alles, Patrick het ook kon voorspellen van Jimmy. Ik leef oprecht mee in hun verdriet. Moeten wij nu ook wachten op een kerstavond of kan ik of zijn er anderen die reeds iets concreets hebben opgestart dat kansen biedt, ook aan zij die wel zouden willen maar niet kunnen stoppen? Of moeten wij als ouder door vele bureaucraten, hoog gediplomeerden, geschoolde hulpverleners, verder minachtend bekeken en behandeld worden omdat "zij het wel beter weten want ze hebben ervoor gestudeerd"! Het is een traditie onze anonimiteit te bewaren en daar hou ik mij aan. Toch heb ik reeds veel niet-verslaafde hulpverleners ontmoet die zich voordoen alsof ze alle wijsheid in pacht hebben. Hierbij uit ik onmiddellijk mijn respect en dankbaarheid voor zij die wel begrip kunnen opbrengen, zowel voor de ouders als de verslaafde. Ook aan hen die buiten hun bescheiden salaris en onregelmatige werkuren het toch nog wilen opbrengen om net dat misschien broodnodige extra te doen en niet zeggen 'onze tijd zit er op, morgen doen we verder'... Misschien lijkt het vervolg van dit nieuwe onderwerp wat verbiiterd en kom ik wat moedeloos over. Toch vertik ik het om te stoppen met zoeken naar hulp voor onze zoon. Ik deed het in alle anonimiteit en alle bescheidenheid voor zovele anderen. Waarom zou ik het niet doen voor ons kind en misschien ben ik ongewild onder één of andere vorm van paniekreactie met boze woorden en vaststellingen om me heen beginnen slaan. Kent er iemand een alternatief...? Nogmaals dank en mijn diep respect voor Loe, Patrick en Tonic. Ik zal stille voort doen, doen jullie dat ook.