|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: frank
Date: 21-09-06
Dag Pluim. 't Is moeilijk je situatie. Maar ook ik denk dat je wel wat ongeduldig bent. Ondertussen is 't natuurlijk niet leuk, maar je kan toch moeilijk willen dat het vertrouwen na amper 4 maand met 2 hervallen ertussen, reeds volledig zou zijn hersteld. Dat betekent natuurlijk niet dat het aan de partner de toelating geeft om je constant verwijten te maken over het verleden, da's dan ook weer mis van zijn kant. Wat je ook wel ziet is dat de partner zijn of haar "stok kwijt is om een hond te slaan". Bij om het even welke ruzie delfde je vroeger hoe dan ook het onderspit (of spoot je Dolf onder), want jij was de zuiper, einde discussie. Dat is nu niet meer het geval en dat zorgt voor een nieuwe situatie : jouw rechten en jouw mening kunnen niet meer zomaar onder de vloermat geveegd worden met de mededeling dat jij als dronkaard moet zwijgen. Over het verleden kan je alleen maar toegeven waar je verkeerd was en je spijt erover betuigen. Uiteindelijk zal hij moeten beslissen of hij daar vrede mee kan nemen en samen met jou wil vooruit kijken. Troost je, relaties blijken de dag van vandaag zowat het moeilijkste te zijn wat er bestaat. Mensen zijn zo onverdraagzaam geworden, kunnen het geduld niet meer opbrengen elkaar met hun gaven en fouten te aanvaarden. Vroeger, en ik spreek dan over de generatie van onze ouders nog maar, was je gehuwd en bleef je gehuwd. Er was ook soms, en in veel gevallen vaak, ruzie. Maar de financiële mogelijkheden om te scheiden waren er niet en het sociale stigma was ook veel groter. In de meeste gevallen was dit goed (er waren zeker uitzonderingen) want de crisissen werden overwonnen en de uiteindelijke eindbalans was positief. Nu wordt dit geduld niet meer opgebracht. Zelf ben ik al ruim 10 jaar "gelukkig gescheiden". Ik heb nu een andere relatie sedert bijna 6 jaar. We hebben kinderen uit 2 gezinnen, met alle moeilijkheden vandien. Er zit er één tussen, de oudste van mijn partner, die zoveel mogelijk dwarsligt, met ook vaak een kletterende ruzie tot gevolg. Laatst nog deze week. Tot nu toe komen we het telkens te boven. Ik hoop dat het zo blijft, maar ik wil maar zeggen : 't is stil waar het nooit waait. Als het écht niet gaat moet je uit elkaar gaan, want het heeft geen zin je hele leven vast te klampen aan iets dat toch niet lukt, je maakt er alleen maar elkaar ongelukkig mee. En als ik het goed begrijp, zijn jullie niet getrouwd, hebben jullie geen kinderen, geen huis in eigendom samen, dus is uit elkaar gaan ook geen ramp. Je zal daar wel nu niet mee akkoord zijn, maar over twee jaar wel. Maar als jullie wel nog voldoende voor elkaar voelen, moet je er allebei voor vechten. Daarvoor moet je dat met twee willen. Ik hoop dat jullie uiteindelijk de beslissing nemen die best voor jullie is. Veel succes alleszins. Frank