|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Leen
Remote Name: 84.192.32.211
Date: 07-09-06
Mijn man drinkt niet alle dagen, maar wanneer hij drinkt, drinkt hij letterlijk tot hij erbij neervalt - het is dan een soort coma waarin hij terecht komt. Met periodes is dat 1 keer per maand - nu is het weer 1 of 2 keer per week. Het ergste probleem is dat hij dan heel agressief wordt. Hij heeft me al meerdere keren naar de keel gegrepen en tegen de muur gesmeten. Hij is ook enkele keren opgepakt door de politie als hij op cafe drinkt en zich in de problemen werkt. Wanneer hij zo is lijkt hij echt in trance. Zijn oogpupillen staan wijd open en hij heeft een blik in zijn ogen die op waanzin lijkt, ik heb er geen ander woord voor. Een tijd heb ik me afgevraagd of hij wel alcoholist is, hij drinkt namelijk de rest van de dagen absoluut geen alcohol. Het verhaal klinkt misschien klassiek: ik hou inderdaad ontzettend veel van hem (anders was ik allang weggeweest natuurlijk) en wanneer hij niet gedronken heeft is hij de ideale man voor mij. Hij is heel hartelijk, open, warm en iedereen vindt hem geweldig... Waarom ik hier nu schrijf? Ik heb alles geprobeerd. Ik heb gepraat, geroepen, gesmeekt, en zoveel zoveel tranen. Ik heb gedreigd hem te verlaten maar heb nog nooit de stap gezet. Zijn vader is echt alcoholist, die drinkt alle dagen. En mijn man heeft het als kind enorm moeilijk gehad, je hoeft geen psycholoog te zijn om te voorspellen waar zijn alcoholproblemen dus vandaan komen. Hij heeft al ontelbare keren belooft te stoppen, zegt zelf dat het zo niet verder kan... maar blijft drinken, en hoe meer hij beloofd te stoppen hoe vaker hij hervalt. Maar soms lijk ik zelf de geflipte: na elke crisis beloof ik mezelf: de volgende keer stap ik het af, dit is de LAATSTE keer dat ik dit allemaal geslikt heb. Maar ik blijf steeds, ik blijf mezelf wijsmaken dat hij het nu wel niet meer zal doen. Ik ben ontzettend goed geworden in het faken van een happy life. Vrienden en familie hebben geen idee. Alleen mijn moeder weet hoe het is, en dan nog niet in welke mate, niet van zijn agressief gedrag. Ik wil hem zo graag helpen, maar ik ga er zelf beetje bij beetje totaal aan kapot. Dan heb ik ook de energie niet meer om hem te helpen. Maak ik het alleen erger met lege verwijten en haat. God, wanneer hij zat is haat ik hem zooo verschrikkelijk - dat gaat even diep als mijn liefde voor hem voor de rest. En dan voel ik me natuurlijk weer schuldig. Hij wil ontzettend graag kinderen, al jaren, maar het ziet ernaar uit dat ik geen kinderen kan krijgen. Is het dat gemis dat zijn drang voor alcohol nu nog erger maakt. Toen ik hem leerde kennen dronk hij niet zoveel, ik heb hem pas voor de eerste keer dronken gezien toen we meer dan 5 maand samen waren. Sorry, ik blijf maar doorratelen en jullie kennen ons niet eens dus kunnen waarschijnlijk helemaal niet volgen wat ik hier probeer uit te leggen. Maar omdat ik dit allemaal niet tegen vrienden en familie kan zeggen weet ik niet waar ik al mijn gevoelens en gedachten kwijt kan. En ik wordt nog gek van constant tegen mezelf te redeneren hierover. Ik draai rond in circels en kom er nooit uit.