|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: kit
Remote Name: 213.189.161.222
Date: 14-07-06
Hallo iedereen, tijdens één van mijn nachtelijke surfsessies ben ik, dertiger vrouw, deze week op deze site terecht gekomen, dit is mijn derde bezoek deze week en heb eindelijk de moed gevonden (met een klein beetje hulp van de fles, geef ik grif toe en ben er niet trots op) om zelf een bericht te posten. Sinds mijn kennismaking met alcohol tijdens mijn studentenjaren, heb ik er een problematische relatie mee, ik drink omdat ik het lekker vind maar vooral omdat al mijn angsten, frustraties, onzekerheden, complexen, problemen ... voor eventjes verdwijnen, ik voel mij goed, rustig en zelfzeker als ik gedronken heb. Het klassieke verhaal dus, ik weet ondertussen genoeg van de ziekte af om te beseffen dat alcohol geen oplossingen brengt en alles alleen maar erger maakt. Bovendien heb ik met mijn eigen ogen de lijdensweg tot aan de dood van een alcoholist meegemaakt en ik kan u verzekeren, dat heeft zijn sporen nagelaten (mijn vader is uiteindelijk vorig jaar in juli gestorven aan de gevolgen van jarenlang alcoholmisbruik, die erfelijke ballast speelt dus zeker in ook mijn nadeel). Je zou denken dat ik geen enkele moeite zou hebben om het glas te laten staan maar niets is minder waar ... Uit gesprekken met familieleden en vrienden in die periode kon ik afleiden dat eigenlijk heel weinig mensen beseffen wat het is om alcoholist te zijn, onbegrip en onmacht alom. In mijn omgeving kan ik er dus jammer genoeg niets over kwijt omdat ik vrees op hetzelfde onbegrip te stuiten. Ik ben een regelmatige drinker (drink elke dag, nooit stomdronken, maar wel elke avond genoeg om de roes te voelen), doe dit al zo'n 10 jaar nu en uiteraard wordt de dagelijkse dosis alcohol geleidelijk opgevoerd om hetzelfde effect te bekomen, waardoor ik er af en toe wel de lichamelijke gevolgen van ondervind. Ik weet dat stoppen de enige oplossing is, maar het idee alleen al om nooit meer te mogen drinken is momenteel voor mij ondraaglijk en ik weet eerlijk gezegd niet waar ik de wilskracht vandaan moet halen om te stoppen (ik heb een absolute bewondering voor alle mensen die het wel gedaan hebben). Ik wil wel eens naar een AA-meeting gaan maar de drempel is nogal hoog en weet absoluut niet wat ik moet verwachten, hoe het daar aan toe gaat, misschien heb ik ook wel te hoge verwachtingen?