|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Witte
Remote Name: 81.165.34.168
Date: 02-05-06
Beste Dropkick, alcoholisme is een ziekte van lichaam en geest, en niemand hoeft zich te schamen dat hij/zij die ziekte heeft. Niemand heeft erom gevraagd om zo te zijn. Wel zou men zich moeten schamen als men niets aan zijn ziekte doet. In ons geval blijft er maar een oplossing over en dat is geen enkele alcoholhoudende drank gebruiken. Moeilijk in begin ? zeker en vast en ge moet lef hebben om daarmee te stoppen. Spijtig maar "watjes" zouden mijn kleinkinderen zeggen slagen er niet in om te stoppen. Iemand die er in slaagt om te stoppen met drinken mag terecht fier of trots zijn op zijn prestatie. Eens dat we ons besluit genomen hebben om te stoppen moeten we ons afvragen op welke manier we dat het beste en gemakkelijkste manier kunnen doen. Alleen de klus klaren lukt meestal niet. Soms is er wel iemand die daar in slaagt maar het is zeker niet de gemakkelijkste manier.Men kan zich laten opnemen in een ontwenningskliniek wat een ingrijpend gebeuren is ,in het dagelijkse leven. De kans om lichamelijk nuchter te worden is vrij groot, doch na ontslag is er dikwijls een herval wanneer men het verder op zijn eentje moet doen.Mijn inziens heeft de meeste kans van slagen wanneer men hulp zoekt bij lotgenoten, bv AA, SOS, en andere. In het begin dat men gestopt is kan men best de gelegenheden vermijden waar veel gedronken word als men nog niet zeker is van zichzelf, je kan een smoesje verzinnen opdat je niet moet gaan . Het is zo dat wanneer je hulp zoekt bij lotgenoten je vele tips krijgt aangereikt om het stoppen met drinken haalbaar te maken. Schrijven op dit forum heeft zeker zijn waarde en geeft hulp, doch het blijft altijd een virtueel gebeuren en voor een stuk is ons drinken steeds een vlucht uit de realiteit. Dropkick, je hebt je hele leven nog voor je,maak er wat van. Als je moed genoeg gevonden hebt vertel je probleem in de jeugdvereniging, je echte vienden zullen je steunen. Ze zullen je niet uitlachen anders zijn het geen vrienden. Destijds toen ik gestopt was met drinken zat ik in het bestuur van een middenstandsvereniging, ik heb toen verteld dat ik een alcoholist was, ik werd geprezen omdat ik dat durfde te vertellen, men hield zelfs rekening met het vastleggen van datum van vergadering in verband met de dag dat ik naar AA ging. Men hield rekening met mijn " handicap" . Dat waren vrienden ! Na de vergaderingen gingen we gewoonlijk nog iets drinken, meestal ging ik mee en ik werd niet uitgelachen omdat ik niet alcoholise dranken nam. Die andere mensen waren echte "sociale " drinkers, die dronken een of twee trappisten bv. en schakelde dan over op koffie of frisdrank. Dat is iets wat wij niet kunnen dus blijven wij eraf. Na verloop van tijd is dat geen opgave meer en wordt dat niet drinken ook een gewoonte. Goede moed toegewenst. Witte