|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Dexter
Remote Name: 84.193.151.120
Date: 05-04-06
Dit moet je lezen. Ik heb het overgetypt uit de krant. Assisen Oost-Vlaanderen “Een drankprobleem? Welk drankprobleem?” De drank maakt een mens niet alleen agressief, maar ook blind. Terwijl heel Zelzate wist dan Arlette De Vilder de zatte buien van haar man niet meer aankon, bleef Scheir geloven dat er niets aan de hand was. Tot Arlette de echtelijke deur achter zich dichtsloeg en een woning huurde. Dezelfde avond stak Hedwig Scheir haar in Assenede dood tijden de pauze van het toneelstuk 'Mijn Marie is partie.' Cynischer kan het niet. (voor jullie nederlanders vrij vertaald: mijn Marie is er vanonder). Waarom blijft een man dertig jaar lang dag na dag zuipen, goed wetend dat hij daarmee zijn vrouw en kinderen stap voor stap het huis uitjaagt? Sidmar-arbeider Hedwig Scheir (56) moest maandag het antwoord schuldig blijven. “Ik een drankprobleem? Zo zag ik dat niet. Ik ging elke dag werken en ik hielp mee in het huishouden. Wat was dan het probleem?” zei hij maandag tijdens zijn ondervraging voor het assisenhof. Scheir zat er wat versuft en hulpeloos bij. Geef hem tien pinten en je krijgt een arrogante dwarsligger die geen discussie uit de weg gaat, maar zonder drank is hij maar een halve man. Als hem gevraagd wordt hoe het dagelijkse leven verliep in hun huis aan de Zelzaatse Mezenstraat, komt er weinig uit, maar de getuigenissen van zijn kinderen zijn verpletterend. “We wisten wel wanneer papa naar het werk vertrok, maar nooit wanneer hij thuis zou komen”, zeggen Petra, Jeffrey en Benjamin Scheir. “Als hij dan eindelijk binnenstrompelde, kreeg iedereen ervan langs. Dan begon hij te roepen en te tieren, gooide met asbakken en maaltijden, sleurde ons moeder door de kamer, spuwde in haar gezicht, veegde haar puzzel van tafel of stampte haar uit het bed.” “We hebben hem nooit zwaar zien slaan, maar ons moeder had wel regelmatig een nieuwe bril nodig. Als hij 's avonds laat thuiskwam, kropen we meestal onder de lakens en deden alsof we sliepen. Enkel als we gebonk hoorden gingen we beneden kijken. Als hij van zijn fiets donderde, als hij met de wagen de oprit miste of als hij weer eens tegen de garagepoort reed.” “Hij heeft wel duizend keer naar ons moeder geroepen dat ze eruit mocht trekken met de kinderen. Een paar keer heeft hij haar gewoon aan de deur gezet en één keer hebben we haar bewusteloos gevonden in de garage.” “Het kinkt misschien raar, maar ook als hij niet gedronken had was hij niet te genieten. Dan miste hij de alcohol. Eigenlijk hadden we nog het liefst dat hij zo lang mogelijk op café bleef plakken: dan was het thuis rustig. Als hij 's nachts thuiskwam, was hij te zat om nog veel van zijn oren te maken”. Vandaag herinnert Scheir zich dat niet meer, maar anderhalf jaar geleden gaf hij toe dat hij niet de gemakkelijkste was. “Als ik gedronken had, veranderde mijn karakter. Dan was ik dezelfde niet meer”, noteerde de politie toen. “Dan was ik thuis de baas en duldde geen enkel tegenspraak. Ook niet van de kinderen. Maar de laatste jaren moest ik inbinden, want ze werden fysiek sterker en ze lieten zich niet zomaar meer uitkafferen.” Hoe het zover gekomen was? “Hij dronk al van zijn vijftien jaar, in de periode dat hij Arlette De Vilder als een schoolvriendinnetje leerde kennen”, zeggen zijn vrienden. “Hij ging met zijn vader naar de schieting, hij ging 's avonds kaarten en als hij op zondag met de wielertoeristen uitreed, eindigde dat steevast op café.” “Hij kon echt niet naar huis, hij bleef altijd zitten tot de laatste man. Hij nam zelfs vakantie om op café te kunnen gaan.... Ge hebt me niet gezien, mijn vrouw denkt dat ik naar het werk ben.... drukte hij de cafévrienden dan op het hart. Hij kon zich echt onnozel drinken. Dan werd hij arrogant en verbaal agressief. Een keikop en een dwarsligger.” Drie keer is Arlette De Vilder met de kinderen vertrokken, maar Scheir wist haar telkens weer te vermurwen door zich -soms maandenlang- in een ontwenningsinstelling te laten opnemen. Maar lang bleef hij daar nooit droog. “Ik zat iedereen in het gezicht te bedriegen. Ik ging wel nog naar de AA maar na afloop van de bijeenkomst dronk ik mij lazarus”, zei hij. “Ik verwijt niemand iets... ik heb die pinten allemaal zelf uitgedronken... maar die ontwenningskuren waren geen oplossing. Eenmaal buiten kwam ik weer op hetzelfde werk, bij dezelfde vrienden, in dezelfde cafés. Ik dacht ten onrechte dat Arlette daar mee kon leven. Waarom anders had ze me telkens weer in huis genomen?” De definitieve breuk kwam er toen dochter Petra, na alweer een verschrikkelijke ruzie, aankondigde dat ze thuis niet meer over de vloer zou komen met de kleinkinderen. Dat brak het moederhart van Arlette. Ze had haar geluk al opgegeven voor Scheir, maar haar kinderen en kleinkinderen wilde ze niet verliezen. Ze verhuisde naar haar zus, contacteerde een advocaat en besprak met Scheir de boedelverdeling, maar nog altijd dacht haar man -als enige in heel Zelzate- dat de brokken nog te lijmen vielen. Wellicht omdat ze nog dagelijks de was en plas deed en het eten klaarmaakte, niet uit liefde maar eerder uit medelijden omdat hij amper voor zichzelf kond zorgen. De laatste weken sliep hij zelfs op de sofa. “zonder Arlette lag ik toch maar te woelen in mijn bed”, zei hij. Op 27 november 2004 lag hij ook overdag te woelen: hij dronk een pint of vijftien, kraakte een fles wijn en schreef afscheidsbriefjes aan zijn kinderen waarin hij aankondigde met hun moeder in de vaart te zullen rijden. Maar in plaats daarvan reed hij naar Assenede, waar zijn vrouw al haar zorgen probeerde te vergeten tijdens een toneelavondje. “Ik wilde nog een laatste poging ondernemen om het uit te praten. Maar ja, we hebben nooit iets uitgepraat”, zei Scheir. “Je liep meer stomdronken dan nuchter. Ik vraag me af of ooit wel met u te praten viel” zei de assisenvoorzitter.