|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: MELOPEE
Date: 14-03-06
Hallo mijn naam is melopee en ik zit met een probleem. Men vriend drinkt al 3 jaar elke dag min 2 L bier en is dus steeds tegen ik thuis ben van het werk heel lichtjes aangeschoten. 2L is misschien niet veel maar normaal kan ik het toch niet noemen. Elke dag staat hij op met het gedacht vandaag drink ik niets maar als het einde van zen werkdag nadert haalt hij sigaretten en pintjes. Alleen 's avonds nooit overdag. We hebben er al veel gesprekken over gehad en hij zegt dat hij als hij in die roes zit zich goed voelt en over alles minder twijfelt. Hij is ook mondiger dan, nuchter is hij een introvert type. Er gaat bijna geen dag voorbij zonder hij aangeschoten is. Enkel als ik een hele dag thuis ben dan haalt jij niets want dan wordt ik er kwaad over. Je raadt het al onze woordenwissels gaan steeds over dat bier dat voor mij al geen "plezierig tussendoortje" mer is. Een hele dag zit ik soms te hopen dat het zou veranderen. Ik zwijg er ook regelmatig over en dank dan dat ik er té veel problemen over maak maar hij zegt me dikwijls dat hij van de verslavinfg( zo noemt hij het zelf ) zo graag vanaf wil. Ik probeer het te relativeren maar sta zo machteloos want kan hem echt niet helpen. Hij zegt ook dat hij goede raad van iemand die hij graag ziet niet wil aanvaarden. Ik drink bijna nooit iets dus het is voor mij moeilijk me in zijn ideeën te plaatsen hoewel ik dat echt wel wil doen. Ik wil hem zo graag begrijpen en soms wil ik het zo graag normaal vinden maar dan zegt mijn gezond verstand dat ik hem moet helpen. Weet je hijis nu sinds enkele dagen begonnen met een dagboek over zichzelf op te schrijven. Hi schrijft op wat hij voelt als hij gedronken heeft en ook wanneer hij een heledag niets gedronken heeft en hij zegt me dat hij even geluklig is maar dat hij minder twijfelt ehn dat hij graag wat zelfzekerder zou zijn. Ik heb hem beloofd dat dagboek niet te lezen want het is zijn zelftherapie zegt hij. Ik zal dat dus ook niet doen omdat ik hoop dat dat voor hem een maniet is om er mee om te gaan en hopelijk ervan af te geraken. We hebben het ook al over antabuse gehad maar dat is echt de laatste stap. Zo elke dag een pil nemen, ik weet het niet het blijft medicatie. Maar ik blijf hem steunen hoe moeilijk het ook soms is. Weet je hij is voor mij alles maar juist dien drank is er té veel aan en ik zou zo graag hebben dat het eens niet meer elke dag is. Of nog liever nooit meer ... Ik weet het niet, verlang ik nu té veel of is het omdat ik nbijna nooit iets drink dat ik het allemaal niet begrijp. Soms twijfel ik aan mezelf misschien moet ik het anders aanpakken tegenover hem . Zijn er mensen met dezelfde ervaringen ? Misschien moet ik wat meer relativeren. Ik zal hem steeds blijven steunen en ervoor vechten dat wel en ik ben blij dat hij er ook voor vecht maar soms ben ik echt welten einde raad. Kan iemand dat begrijpen ?????