|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Jeanne
Date: 27-02-06
Ik woon al 4 jaar met iemand samen, waarvan ik onlangs ben te weten gekomen dat hij harddrugs gebruikt. Nu beweert hij dat hij gestopt is, maar drinkt wel nog en rookt nog joints(wat op zich geen ramp is maar wel in zijn context). Het probleem is dat hij niet eerlijk is, ik heb verschillende keren bepaalde zaken vermoed en hem er ook op geconfronteerd, maar hij ontkende alles, hij had er zelf een uitvoerige uitleg voor waarom hij dat niet deed. Vroeger, 5 jaar geleden heeft hij een soortgelijk probleem gehad, en hij beweerde dat hij zekern niet naar die periode terug wou gaan. Hij heeft nu geen hulp gezocht maar zou gestopt zijn op eigen houtje, hij wilt ook geen hulp van iemand. Hij is een zelfstandige, en werkt lange uren. Ik kan er gewoon niet tot doordringen, hij wilt er niet over praten, het enigste wat hij doet is zeggen dat hij het niet meer doet. Hij is wel iemand die veel drinkt, als hij drinkt kent hij geen grenzen. Hij maakt me wel bang omdat hij niet zegt dat hij een probleem heeft, hij ziet er denk ik precies ook geen graat in, hij zegt gewoon dat het stom is van hem om na zoveel jaren terug drugs te nemen en dat is het, hij blijft gewoon ratelen over zichzelf en het geld dat hij verloren daarmee heeft. Een kortere tijd geleden ben ik teweten gekomen dat hij ook iemand anders zou gehad hebben(die samen met hem cocaine gebruikte), dus ja, ik sta feitelijk met een been buiten, klaar om mijn valiezen te pakken. Ergens ben ik hier nog. Ik heb er ook 4 jaar met samen gewoond en het is een shock. Ik wou ook veel weten waarom, maar je moet bij wijze van spreken prive detective spelen want hij lost niets, hij zegt dat hij hem schaamt. Zij werkt dus in een soort bordeel,hier in de buurt dan nog, ik vrees zelf voor soa's nu, heb me al laten testen was niets, je hebt natuurlijk incubatie periodes. Het is gelijk teveel in korte tijd en dat verlamt me, om precies stappen te ondernemen. Hij geeft zo te zien geen moer om mijn veiligheid, en dat maakt me bang. Ik heb verschillende keren aan hem gevraagd aan hem voor te verhuizen maar hij wilt niet. Hij wilt ook niet dat ik vertrek. Ik denk dat ik er mentaal een beetje door zit, omdat je verschillende keren een uitleg hebt gekregen die daarna, door mijn speurwerk, bleek op niets te slaan. En dat kan iemand kraken omdat je daar belang aan hecht. En natuurlijk kreeg ik het verwijt dat ik wantrouwerig ben. Ik denk dat ik te lang naar zijn uitleg heb geluisterd en misschien te weinig naar mezelf. Ben ik zo masochistisch of is mijn reactie redelijk normaal?