|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: mamavanchelsea
Date: 19-02-06
Pfffff, de tranen staan in mijn ogen als ik hier sommige verhalen lees. Ik heb zo'n medelijden met de partner en de familileden, en de verslaafde. Ik heb hier pas nog met mijn man een potje zitten huilen toen ik hem vertelde op een nuchter tijdstip wat hij ons wel niet aan doet. - Ik durf niet meer naar mijn zus op bezoek want die heeft een cafe, en als ik bij mijn zus ben dan zit hij in het cafe. - Ik durf niet naar verjaardagen, omdat hij altijd weer iets vekeerd verstaat en er weer ruzie is, ook zijn zus is bang als hij komt. - Hij moet altijd iets hard over straat riepen als hij iemand ziet bijv. Ik was afgewerkt en dan roept hij iets naar mijn collega's ik snik snik weer vol schaamte. Hier waren ze van bureau halt van een jaar of 13 aan het werk, moet hij weer kei hard roepen dat ze maar eens door moeten werken enz.... En zo nog meer op 1 dag. Je snapt dat ik dan wel kan janken van schaamte. Hij denkt dan dat hij lollig is, maar hij zet ons kei voor lul. Hij begint er nu ook steeds meer moeite mee te krijgen dat hij drinkt, hij zegt huilend dat hij er ook vanaf wil, maar hij kan het niet alleen. Ben ik dan echt nu duidenlijk geweest, en zijn gevoelige snaar geraakt? Hij moet toch echt weten dat hijons veel pijn doet, maar we hem wel willen helpen... W.k.