|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Wanhopig Vrouwtje
Date: 30-01-06
Hey Patrick, Bedankt voor je snelle reactie ! I.v.m. je raad om te dreigen met een relatiebreuk : dit is reeds meermaals gebeurd, en op die momenten kan ik ook echt wel met hem praten. Dan is het een dag, twee, soms zelfs drie dagen beter, maar dan wordt de lokroep van de fles zo groot dat hij zich weer laat gaan. Op de momenten dat ik een breuk ter sprake breng meen ik dat ook. Heel pijnlijk als je kunt begrijpen hoe erg iemand zijn partner kan liefhebben. Maar ik moet ook nog aan mezelf denken… als het nog lang zo blijft doorgaan, ga ik er zelf compleet onderdoor. En dat kan ik niet, dat mag ik niet ! Ik moet blijven klaarstaan voor hem en de meisjes ! Ik kan/mag hen toch niet aan hun lot overlaten. Het andere probleem is dat, de dag nadat ik een breuk uitspreek, dat het weer even goed gaat, en dat ik dan denk van “hoe zou ik het in mijn hoofd kunnen halen om mijn gezinnetje in de steek te laten?”. Hij ziet me graag, doodgraag, en dat weet ik maar al te goed. Maar door een soepje van allerhande zware problemen (juridisch, emotioneel, financieel, werkloosheid, etc…) staat zijn levenslust momenteel op een zeer laag pitje. Hij probeert zijn emoties te ontvluchten in de fles, maar daardoor ontvlucht hij ook zijn drie vrouwtjes… Ik heb al vaak geprobeerd om hem tot de AA te overhalen, maar daar gelooft hij spijtig genoeg niet in. Vanmorgen hebben we het nog gehad over een implant om het alcoholmisbruik te vermijden, maar momenteel krijg ik het gevoel dat hij zelfs geen hulp meer wil. Hij is momenteel al zo ver gekomen dat hij niet meer zonder kan… vrees ik. Ook heb ik al geprobeerd om hem aan te zetten om eens te praten met een goede vriend van hem die psycho-sociaal werker is. Zeker omdat deze persoon vrij goed op mijn ventje kan inpraten en kan doordringen. Het probleem is nu dat deze persoon zelf door een woelige periode van een scheiding gaat, en dat mijn man onze vriend niet wil overbelasten. Resultaat : nog geen hulp. Ik weet me echt geen raad meer. Ik probeer alles en iedereen te mobiliseren, en ga bijna dagelijks zelfs de confrontatie met hem aan. Soms gaat dat kalm, maar de laatste tijd lukt me dat minder om minder, en lopen de gesprekken uit naar via hoog oplaaiende ruzies… En die ruzies… die willen we geen van beide… maar soms voel ik mij verdorie zo machteloos…………………… dat ik mezelf niet meer kan inhouden.