|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Wanhopig Vrouwtje
Date: 30-01-06
Ik woon intussen een 4-tal jaar samen met een hele lieve en attente man en zijn twee puberdochters. Tot een jaar geleden hadden we –zoals ieder gezin- wel eens problemen, maar we waren er steeds voor elkaar, en hielpen elkaar er steeds weer bovenop. Maar de laatste maanden ben ik echt ten einde raad, ik voel mezelf falen in het bieden van hulp aan mijn eigen lieve ventje. Een tiental jaar geleden, na zijn echtscheiding, heeft mijn partner een periode zwaar gedronken. Tot hij –na een zwaar verkeersongeval- tot inzicht kwam en afkickte met behulp van Antabuse. Een aantal jaar ging het goed. De keren dat hij nog dronk bleven beperkt tot speciale gelegenheden, en ook het gebruik op die momenten bleef gematigd. Toen we deze zomer dagelijks bezoek kregen, en de drank er bij hem en de vrienden invloog, zag ik nog steeds geen vuiltje aan de lucht… Het was gezellig, en het was leuk… En ik had nog geen kennis gemaakt met het duiveltje uit de fles. Maar intussen werden mijn ogen geopend. Sedert deze zomer giet hij bijna dagelijks porto met liters naar binnen. Niet publiekelijk, nee, compleet verdoken. Thuis, terwijl hij alleen is en niemand kijkt. In alle hoeken en kantjes vonden we flessen alcohol terug. Toen hij doorkreeg dat we de voorraden toch vonden en leeggoten werd hij “slimmer”. Terwijl de kinderen op school zijn, en ik op het werk, gaat hij winkelen. Vóór wij thuiskomen, liggen de lege flessen al in de glascontainer wat verderop in de straat. Maar hij … hij weet van niets… hij heeft nooit iets gedronken ! Begin september kwam hij –na een zoveelste slaande ruzie- tot inzicht dat hij een probleem had en begon hij met de dagelijkse inname van Antabuse. Maar dat mag niet baten. Hoe hij er in slaagt weet ik niet, maar ik/we zie(n) hem s’ochtends zijn pilletje innemen, en toch is hij dronken als wij thuiskomen. Hij verwijt me meermaals dat ik spoken zie… En hij slaagt er in mij te doen twijfelen aan mezelf, en dat terwijl ik 100 % zeker ben dat hij gedronken heeft. Niet moeilijk als de typische alkoholwalm je tegemoetkomt als je het huis binnenwandelt, niet moeilijk als je aan zijn lippen de donkere randen ziet van opgedroogde porto (drinkt rechtstreeks van de fles), als zijn gezicht –door de Antabuse- rood en gezwollen staat, als zijn ogen rood en tranerig staan, als uit zijn mond alleen kwetsende woorden en drammerige preken komen…en vooral als hij dan rond 18 à 19 uur al in zijn bed duikt omdat “hij moe is”. Geloof me als ik zeg dat hij echt een hele lieve en attente man is, en dat ik enorm veel van hem hou. Ik kan mij geen lievere warmere persoon voorstellen dan mijn ventje. Dat ik enorm naar hem opkijk voor de moed waarmee hij er telkens in slaagt om zijn gezin in het dagelijkse leven boven water te houden. Voor zijn inzet en wil om anderen op te vangen en raad te geven bij hun problemen. Maar met zijn dronken alter-ego kan ik geen kanten op. Ik walg van de dronken persoon die uit zijn bek staat te stinken… Ik haat de slaande ruzies die we op die momenten houden… Ik haat de leugens en bedrog die voortkomen uit zijn alcoholgebruik. Ik haat de persoon die ons gezin en onze toekomst aan diggelen slaat. Ik haat de persoon die liever alcohol koopt dan zijn rekeningen te betalen. Ik ga er echt aan ten onder. Ik ga er aan ten onder dat ik hem niet tot inzicht kan brengen. Ik ga er aan ten onder dat de fles mijn lieve ventje meer om meer inpalmt en verdring(k)t. Ik verwens mezelf omdat ik er maar niet in slaag om hem de weg te tonen. Dat ik er maar niet in slaag om hem te overhalen zijn kans te grijpen. Hij kon het een 10-tal jaar geleden wel… waarom lukt het nu dan niet meer ? Wij zijn er toch om hem te steunen ? Maar ondanks de onnoemelijke liefde en steun van mezelf en zijn dochters, hangt ons gezin maar met flarden meer aan elkaar. Ik wil hem niet kwijt, maar de tol die de alcohol eist is enorm hoog. Het maakt gewoon alles kapot ! Inclusief mijn geloof en vertrouwen dat mijn ventje het gevecht nog kan winnen. Hij hangt aan het randje van een afgrond, en hij glipt steeds makkelijker uit mijn handen. IK WIL MIJN VENTJE NIET KWIJT !!! IK WIL ENKEL DIE SMEERLAP TERUG IN ZIJN FLES !!! Hoe krijg ik dit aan zijn verstand? Een wanhopig vrouwtje