|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: Rudy
Date: 16-01-06
Mijn medeleven met het verlies van een vriend. Iemand die niet bereidt is te stoppen met welk verslavend middel dan ook is door niemand van ons te helpen. Denken dat je vriend in leven was gebleven indien jij wat vaker contact met hem had opgenomen is suggestief. Persoonlijk zou ik de situatie eerder pijnlijk en verdrietig noemen wanneer mijn vriend zou overlijden aan een overdosis... dan mij schuldig voelen. Een en ander heeft te maken met verantwoording. Ieder mens is zelf verantwoordelijk voor zijn doen en laten. Ook voor hetgeen hij zegt of niet zegt. Het is dus niet nodig de schuld op je schouders te laden van al het leed de ander overkomt. Mensen leggen de schuld van hun eigen welzijn (ongelukkig leven) vaak bij de ander, door deze een schuldgevoel aan te praten één van de vele vormen van oneerlijkheid. Ik noem dat ..de ander verantwoordelijk maken voor je eigen welzijn, in plaats van de hand in eigen boezem te steken om te kijken naar de rol die jezelf in een bepaalde situatie hebt gehad. Vroeger werd ik beladen met schuldgevoel en kreeg menige driftbui over me heen die in werkelijkheid niet voor mij was bedoeld. Ik was vaak op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Ik kreeg het gevoel dat ik niet deugde, ik werd beladen met schuldgevoelens werd erg onzeker en ging me op den duur minderwaardig voelen. Jij hoeft je niet verantwoordelijk te voelen voor wat je vriend zich heeft aangedaan, hij heeft niet de verantwoordelijkheid voor zijn eigen leven genomen en daar hoef jij je niet schuldig om te voelen. delen is helen.