|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: meisje
Date: 13-01-06
Hallo iedereen, Ik ben deze week op jullie site terecht gekomen en heb al met veel interesse jullie verhalen gelezen. Vorige week vrijdag zijn mijn moeder, mijn zus en ik er achter gekomen dat mijn papa een drankprobleem heeft. Een grote shock! We hadden het niet zien aankomen. Mijn papa heeft de laatste jaren professioneel wat tegenslagen te verwerken gehad met het gevolg dat ons huis verkocht moest worden. Nu zijn mijn zus en ik op een half jaar ook gaan samenwonen met onze vriendjes, het leek gewoon zo logisch! Het laatste jaar is papa heel fel veranderd: onverschillig, heel snel over zijn toeren, kan niet meer relativeren, heel boos,enorm vergeetachtig; We dachten dat hij in een depressie zat. Het ging van kwaad naar erger, zo ken ik mijn papa niet! Hij is altijd de rots in de branding geweest, diegene waar wij altijd naartoe konden gaan om raad, ook altijd in voor een grapje. De laatste drie jaar begon hij wat te sukkelen met zijn gezondheid: 'vreemde huiduitslag, drie keer op een jaar een zware val,... nu lijkt het allemaal zo duidelijk maar toen kwam die gedachte dat hij zou drinken niet in ons op. Wij hebben hem ook nog nooit dronken gezien, nu merken we het aan zijn ogen als hij gedronken heeft. Ook elke keer dat taxeren, de stand van zaken opmeten (ruikt zijn adem? zijn zijn ogen rood en waterig?) maakt me zo schuldig voelen. Nu is de kogel door de kerk omdat we de dokter gecontacteerd hebben en we zo de waarheid gekregen hebben. Wat was ik kwaad op hem! Hoe kon hij ons en zichzelf ditaandoen? Hij heeft zelfs een voorbeeld in de familie,... Nu zijn we een week verder en de woede maakt plaats voor schuldgevoelens, heb ik niet genoeg stilgestaan bij zijn leed? Heb ik te weinig met hem gesproken, heb ik hem misschien slecht doen voelen? Zo veel vragen... Ondertussen sukkelt hij flink met zijn gezondheid (lever, suiker, overgewicht,...) Ik wil hem zo graag helpen, ook heel graag zeggen hoe graag ik hem zie, hoeveel spijt dat ik heb dat ik boos op hem ben geweest en mij ergerde aan zijn gedrag... Momenteel weet hij niet dat wij allemaal op de hoogte zijn van zijn drankprobleem. Ik vraag me af of we hem moeten confronteren of wachten tot hij het toegeeft aan ons en gewoon proberen om ondertussen hem zoveel mogelijk te laten voelen dat hij nog een gezin heeft waar hij voor moet zorgen, een gezin waar hij steun kan vinden. Jullie verhalen hebben ervoor gezorgd dat ik een zeker inzicht heb gekregen en heeft mijn woede weggenomen. Ik ga volgende week mijn moeder deze site ook eens laten lezen, misschien haalt zij er ook wat steun uit. Bedankt!