|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: zyjan
Date: 22-07-03
Een jaar of 10 geleden nu, komt een van mijn dochters thuis van school. Ze duwt me een soort folder in de handen met de boodschap: "Ik zou dat maar eens lezen, als ik van u was". Ik heb het niet gelezen, maar het tussen mijn kookboeken gestopt. Ik weet nog precies waar, en het zit er nog altijd. Het heeft nog een dikke 4 jaar geduurd eer ikzelf de stap zette naar hulp vragen. Mijn redenering was iets van 'ik ben er alleen aan geraakt, ik zal er wel alleen vanaf geraken ook, dat zijn niemand zijn zaken'. Tot op het moment dat ik besefte, na minstens 1000 pogingen tot stoppen, dat ik het écht niet kon. Dan heb ik AA gebeld, ben bij iemand terechtgekomen die me heel goed opgevangen heeft, heel veel tips en raad gaf... en ben niet gegaan naar de vergAAdering. Een jaar later bel ik nog eens, kom bij iemand anders terecht, die me identiek hetzelfde vertelt als die eerste, maar die erbij zegt: "Ik zal je komen oppikken". Dàn pas ben ik naar m'n eerste vergadering gegaan. En sindsdien, op 1 schuiver na, na enkele weken, heb ik niet meer gedronken. Da's nu toch al een dikke 5 jaar, en ik ben daar biezonder blij om. En nu realiseer ik me dat mijn kinderen, mijn man, mijn hele omgeving eigenlijk, al lang de ene na de andere helpende hand uitstaken... Ik heb ze nooit gezien die handen, laat staan aangepakt. Ik ben hen vooral heel dankbaar voor het jarenlange geduld dat ze met mij gehad hebben, en de hardnekkigheid waarmee ze telkens opnieuw lieten merken, en ook echt zegden, dat ze me graag zien. - Na 3 maanden nuchterheid kwam diezelfde dochter thuis met een reuzeboekee bloemen: om me proficiat te wensen! En nu nog steeds krijg ik van m'n kinderen af en toe een sms-je om te laten weten hoe blij ze met hun nuchtere moeder zijn. Ik kan niet anders doen dan hen bedanken daarvoor, en ik laat ze dat ook merken. -- Dit (korte) verhaal om veertje te laten weten dat het écht wel kan, maar heb vooral geduld, niet alleen met je moeder, ook vooral met jezelf, en vergeet niet voor jezelf te zorgen, je hebt recht op je eigen leven. Bovendien: als je er zelf onderdoor gaat, dan heeft je ma ook niet veel aan jou. Zorg dus goed voor jezelf, leef je leven, en wees daar op het moment dat ze je steun en/of hulp vraagt. Sterkte gewenst!