|
[ Inhoud forum | Volgende | Vorige | Terug ] |
Name: S.
Date: 04-09-07
Nee, het gaat niet om het liedje van Stef Bos.... alhoewel. Er moet me een en ander van het hart... Ik ben een twintiger, met een vrolijke kijk op het leven. Heb een leuke job die veel van mij vergt, maar ook veel voldoening teruggeeft. Om praktische redenen woon ik nog bij m'n ouders en daar knelt het schoentje. Mijn vader drinkt. Sinds hij op pensioen is, is hij meer thuis en hebben we er iets meer zicht op. Heel af en toe merk ik dat hij 's morgens (kort na het opstaan) al een eerste pintje binnen heeft. Dit was vooral toen hij nog werkte. De lege flesjes staan immers bij mekaar en als daar dan 's ochtends een koud en nat flesje tussenstaat, dan weet je hoe laat het is. Ik merk bij mezelf dat, telkens ik langs die flesjes passeer, ik ze tel en kijk of er nieuwe bij staan. Ook ben ik ondertussen enorm gefixeerd op het geluid van het openen van een flesje bier, of het geluid van het inschenken van glas wijn. Die geluiden begin ik stilaan te associëren met teleurstelling, machteloosheid en woede. Zelfs het geluid van de schuif waarin de flessenopener ligt is al voldoende om mijn volledige aandacht op te eisen, wat ik ook aan't doen ben. Drinkt hij veel? Wat is veel? Per week gaan er 2 tot 3 bakken bier door (verder drinkt er amper iemand hier bier) en 10 tot 15 flessen wijn (waarvan ik en m'n moeder wel wat mee drinken). Dan is er nog het verbruik buitenshuis, waar we uiteraard geen controle over hebben. Vast staat wel dat zowat elke sociale activiteit van hem moet gevolgd worden met "iets gaan drinken". Meestal komt hij in deftige staat thuis. Heel af en toe vraag ik me af hoe hij in godsnaam zonder kleerscheuren thuis geraakt is. Maar als hij dan goed thuisgeraakt, is het eerste wat hij doet naar de koelkast lopen... of een glasje wijn inschenken. En dan stopt hij pas rond middernacht. Eigenlijk heb ik het nooit anders geweten. Misschien is het nu erger dan vroeger, of misschien let ik er gewoon meer op, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het een gigantische invloed heeft op ons gezin. M'n moeder is al lang depressief. Z'n drankgebruik heeft daar veel mee te maken, volgens mij. Ook ik heb het er moeilijk mee. Ik ben er zelf ook al eens volledig onderdoor gegaan. Met wat hulp ben ik er weer bovenop gekomen. Zolang je er geen opmerkingen over maakt, doet hij gewoon onnozel. Maar als je opmerkingen begint te maken dan wordt hij soms verbaal agressief. Respect heb ik al lang niet meer voor hem. Hoe kan je immers iemand respecteren wiens hoofdbezigheid bestaat uit zich bezatten en voor de rest amper een vinger uitsteekt? Ik wil er eigenlijk niet mee geconfronteerd worden, dus ik zonder me zoveel mogelijk af. Ik zou alleen kunnen gaan wonen, maar wil m'n moeder niet alleen laten in deze situatie. Wat als het eens uit de hand loopt en ik ben er dan niet? Ik zou alles van alcohol uit het huis kunnen verwijderen, maar dan gaat hij gewoon op café en heb ik er nog minder controle over. Plus dat hij dan waarschijnlijk zat met de wagen naar huis komt. Ik zou zeer graag zien dat hij zou stoppen (of toch minstens serieus minderen) met drinken, maar ik durf hem er niet mee confronteren uit schrik voor de reactie. Telkens als hij weer zwaar dronken is, neem ik me voor om hem er de volgende dag, als hij nuchter is, over aan te spreken. Maar de moed ontbreekt me... :-( Enfin, ik zit met vele vragen. De belangrijkste zijn: - Hoe maak je een alchoholist (die duidelijk nog in de ontkenningsfase zit) duidelijk dat hij een probleem heeft? En hoe los je vervolgens het probleem op? Ik kan hem moeilijk naar een AA meeting sleuren, hé? - Ben ik een lafaard, dat ik hem er niet durf over aanspreken uit schrik voor z'n reactie? - Als alcoholisme genetisch bepaald is, dan betekent dat dat ik ook kans loop op dit probleem? Van mezelf denk ik dat ik zeer verantwoordelijk met drank om ga. Ik ben zelfs nog nooit écht dronken geweest. Ik zou alleen niet willen dat Stef Bos gelijk krijgt. ("Papa, ik lijk steeds meer op jou") Jullie reacties zijn welkom. S.